Pasen…
“Wat de toekomst brengen moge,
mij geleidt des Heren hand.”
Voor zover ik me herinner ben ik één keer een paar dagen naar de school voor ligplaatsonderwijs in Maasbracht geweest. Ik kwam vaker in Maastricht, daar ging mijn vader liever heen: er was altijd cement van de ENCI naar heel Nederland. Ze hebben daar van de cementfabriek in krap honderd jaar de halve Sint Pietersberg afgegraven.
Ik heb in Maasbracht die éne keer, zo ‘n zestig jaar geleden, dat beroemde lied van Jacqueline van der Waals geleerd. Toen heette dat nog gezang 300A. We zongen het tijdens het afscheid van mijn schoonmoeder. In het psalmen- en gezangenboekje, dat mijn moeder van haar ouders kreeg toen ze belijdenis deed op 18 april 1943, is die bladzijde erg beduimeld. Dat is vast niet voor niets: ze zal het vaak opgezocht hebben! Ik ken het dus uit mijn hoofd en dat is een troost en een zegen. Wat God in je hoofd stopt gaat er nooit meer uit en dat heb je altijd bij je, waar dan ook, onder alle omstandigheden! Ik heb een paar jaar geleden een tante gezien die niet eens meer wist dat ze op de begrafenis van haar man was, maar ze zong dit lied wel uit haar hoofd mee! Hoe belangrijk is het dat kinderen geestelijke liederen uit hun hoofd leren!
Weet je de Bijbeltekst van vorige week nog? “Het hart van een mens overdenkt zijn weg, maar de HEERE bestuurt zijn voetstappen.” Dit betekent hetzelfde als dat mooie lied “Wat de toekomst brengen moge.”
Ik heb er vaak geen erg in, ik leef eraan voorbij: mij geleidt des Heren hand! We tobben zo vaak: hoe nu verder? Kijk eens om naar je eigen leven en ontdek hoe God je leidt!
“Als God nu het gras op het veld, dat er vandaag is en morgen in de oven geworpen wordt, zo bekleedt, zal Hij u niet veel meer kleden, kleingelovigen?”
Wat heeft dit nou eigenlijk met Pasen te maken?
Ik denk nog even aan mijn schoonmoeder:
ze lag in bed, met gesloten ogen,
ze kon niets anders meer, je werd niet vrolijk van haar aanblik.
Opeens sperde ze haar ogen wijd open,
toen sloot ze die weer en blies haar laatste adem uit.
Was dit de opstanding? Pasen?
Hebben we haar eerste stapje nét niet gezien?
Dit verhaaltje is niet zo lang,
nee, deze week niet zo veel…
Wat zeg ik nu? Niet zo veel?
Genoeg! Alles!
Maar ik heb wel iets uit te leggen met al die vraagtekens. Hier kom ik niet mee weg,
wordt vervolgd…