Trouw…
Romeinen 1 vers 12: “Ik verlang ernaar om in uw midden samen bemoedigd te worden door het onderlinge geloof, zowel dat van u als dat van mij.”
Zondagochtend is onze nieuwe wijkpredikant dominee Michel van Heijningen bevestigd. Vanmiddag hoorden wij zijn eerste ‘echte’ preek in het ambt van predikant, en: hij spreekt me zeer aan! Als ik hem met een twee woorden moet omschrijven: eenvoudig en eerlijk. Ik heb heel de preek gevolgd en gezien mijn concentratie, die nog steeds niet optimaal is, is dat een compliment waard. Dit hart onder de riem kan hij vast gebruiken, want zoals hij zelf zei: “Een dominee is ook maar een gewoon mens met zonden en zwakheden.” Hij stelt zich dus kwetsbaar op en dat waardeer ik, want we kennen allemaal onze eigen zwakheden en het is goed te horen dat een voorganger daar ook weleens mee worstelt.
De twee diensten vormen natuurlijk één geheel, daar heeft de Heilige Geest Zich mee bemoeid. We begonnen de ochtenddienst met ‘Groot is Uw trouw, o Heer’, terwijl de bevestiging nog moest beginnen. Dat deed me denken aan de woorden van Paulus in Filippenzen 4 vers 6 en 7: “Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.” Dit gebeurde dus al in het aanvangslied: God danken voor Zijn trouw, nog voordat Zijn werk met de nieuwe dominee begint. Ik moet bekennen dat ik het niet durf: God: bidden en smeken… direct mét dankzegging!
De intredepreek ging over Mattheüs 9 vers 36 en 37: “Toen Hij de menigte zag, was Hij innerlijk met ontferming bewogen over hen, omdat zij vermoeid en verstrooid waren, zoals schapen die geen herder hebben. Toen zei Hij tegen Zijn discipelen: De oogst is wel groot, maar er zijn weinig arbeiders.”
Hier zien we dat Jezus met ontferming bewogen is, ook over óns! Er komt meteen een opdracht achteraan: er zijn te weinig arbeiders om te oogsten! De dominee kan het niet alleen, dat gaf hij al aan in de Bijbeltekst bovenaan: wij allen moeten eraan meewerken!
De geloofsbelijdenis werd voorgelezen. Ik denk dan altijd aan Markus 9 vers 24: “Ik geloof, Heere! Kom mijn ongeloof te hulp.” Na de geloofsbelijdenis, die we allen in ons hart meespreken, zongen we: ”Heer, U bent mijn leven, de grond waarop ik sta.” Lees de tekst maar eens na: ook een geloofsbelijdenis! Dubbelop en overbodig? Nee! De laatste geloofsbelijdenis, dat prachtige lied, zongen we elkaar toe en dat is goed: met zingen kweken we saamhorigheid en bemoedigen we elkaar! Weer onze nieuwe wijkpredikant: “Ik kan het niet alleen, we moeten het met elkaar doen.”
Even een zijstapje over dat zingen: als ik in mijn depressieve periode naar mijn werk reed floot of neuriede ik vaak een Psalm of ander geestelijk lied. Dat gaf een piepklein beetje moed. Woorden mogen, maar dat hoeft niet: de Heilige Geest vult ons gestamel aan, desnoods met ‘onuitsprekelijke verzuchtingen’. Kun je nagaan wat er gebeurt als we met elkaar zingen!
Dit geeft meteen aan dat we de kerkgang nodig hebben: God is in Zijn huis gemakkelijker te vinden dan waar dan ook. En we hebben elkaar en niet te vergeten de voorganger, nu weer onze eigen wijkpredikant die ons onderwijst. We gaan samen iets moois opbouwen: gemeenschap met elkaar én gemeenschap met God, onze hemelse Vader.
Michel, ik hoop en bid dat we het met elkaar in en om de Ichthuskerk mogen beleven:
de vrede van God die alle begrip te boven gaat.