Stil…
Psalm 62 vers 1: “Waarlijk, mijn ziel keert zich stil tot God…”
Met opwekkingsliederen heb ik een knipperlichtrelatie. Soms erger ik me eraan, vooral als ik ze niet ken, dan zit ik met een mond vol tanden te kniezen en lacht de duivel in zijn vuistje! Maar er zij er ook die die ik prachtig vind en me diep kunnen raken.
We mochten in de kerk voor het eerst weer één lied zingen. Voor het eerst in zowat anderhalf jaar! Ik was graag begonnen met Psalm 150 en dan het orgel plankgas, daar was ik aan toe! Maar dat kon natuurlijk niet, we moeten voorlopig nog ingetogen zingen en dat lukt nooit met deze Psalm en al helemaal niet na zo’n tijd verplichte stilte. Ik heb het zo gemist!
Het werd heel iets anders: opwekking 717: Stil mijn ziel, wees stil… Dát is ingetogen, dat kún je niet anders dan ingetogen zingen. Dat móet je ingetogen zingen, dat is zó mooi! We hebben het op een cd van Sela staan: Kinga Bán zingt het bijna aarzelend en onzeker met een heel klein stemmetje, een beetje benepen, zeg maar: soms net mijn geloof.
En zo is het: stil, mijn ziel, wees stil en wees niet bang voor de onzekerheid van morgen. Dat is heel iets anders dan Psalm 150!
Stil, mijn ziel, wees stil en wees niet bang...
God omgeeft je steeds,
Hij is erbij in je beproevingen en zorgen.
Dat kun je alleen maar op bescheiden wijze zingen. Daar word je klein van. Daar word je nederig van. Dan schuil je met heel je hebben en houden en heel bedremmeld bij God.
God, U bent mijn God, en ik vertrouw op U en zal niet wankelen. De tekst klinkt stoer, maar Kinga zingt ook dat heel kleintjes en daar word ik zo door geraakt! We doen vaak stoer, maar o, o, als God bij wijze van spreken maar met Zijn vingers knipt, dan worden we zo klein! Wees nou eens eerlijk: we zijn niet stoer, soms zijn we zelfs bang!
Soms ben je in een hallelujastemming en móet je Psalm 150 uitschreeuwen: “Looft God, looft Hem overal! Looft de Koning van ’t heelal!” en dan het tweede vers: Hef, bazuin, uw gouden stem, harp en fluit, verheerlijkt Hem!” Dan móet de organist alles uit de kast halen. Dan móet je je longen bijna uit je lijf zingen, je kan niet anders!
Een andere keer houd je het liever klein omdat je je klein voelt: stil, mijn ziel, wees stil…
Ja, natuurlijk dacht ik aan ‘mijn’ Psalm 62: “Waarlijk, mijn ziel keert zich stil tot God, van Hem is mijn heil.” God komt in de stilte. Het overkwam Elia al: hij moest vluchten voor zijn leven, hij zag het niet meer zitten en toen kwam God in de stilte, in 1 Koningen 13: “En na het vuur kwam het suizen van een zachte stilte. En het gebeurde, toen Elia dat hoorde…”
Dwars door het dal zal Hij je leiden. Stil, vertrouw op God…
Wacht, wacht op de Heer, de zwartste nacht verdwijnt…
Luister, als je dat kunt, nu eens op internet: ‘stil mijn ziel is stil Sela’.
Soms kan ik niet bidden,
dan mag ik schuilen:
Stil, mijn ziel, wees stil
en wees niet bang…
God omgeeft je steeds…
Dan komt ooit weer…
Psalm 150:
Tot Gods eer, Hij zij geprezen!