Ik geloof…
Vraag 1: “Wat is uw enige troost in leven en sterven?
Antwoord: Dat ik met lichaam en ziel, in leven en sterven, het eigendom ben, niet van mijzelf, maar van mijn trouwe Heiland Jezus Christus. Want Hij heeft met zijn kostbaar bloed voor al mijn zonden volkomen betaald en mij uit alle macht van de duivel verlost.
Hij bewaart mij zo, dat zonder de wil van mijn hemelse Vader geen haar van mijn hoofd kan vallen, ja zelfs zo, dat alles dienen moet tot mijn heil.
Daarom geeft Hij mij door Zijn Heilige Geest ook zekerheid van het eeuwige leven en maakt Hij mij van harte bereid om voortaan voor Hem te leven.”
We kwamen zondagochtend op onnavolgbare wijze bij een kerkdienst van een week geleden terecht met dominee A.H. Groen te Rijsoord. Onnavolgbaar? Zeker! Toevallig? Absoluut niet!
Ik heb zondag 1 van de Heidelbergse Catechismus in mijn Bijbel geschreven. Ik gebruik het soms in het pastoraat. Oude woorden, om precies te zijn uit 1563, de tijd van Luther en Calvijn, de opkomst van de reformatie. Oud, maar niet ouderwets!
De preek ging over een bekend verhaal: ‘Jezus wandelt op de zee’. Volgens de dominee had er ook boven het Bijbelstukje kunnen staan: ‘Petrus wandelt op de zee.’ Nou, daar kun je over twisten: Petrus wandelde niet zo hard! Het was weer eens Petrus ten voeten uit: hij klom enthousiast uit de boot, maar zakte al gauw door het ijs, in figuurlijke zin, wel te verstaan. De discipelen hadden het zwaar te verduren, niet: och, een buitje, dat trekt wel over. Nee, ze verkeerden in nood! Wij verkeren ook in nood: corona-nood, een inkoppertje, dominee.
Mattheüs 14 vers 30 en 31: “Maar toen hij op de sterke wind lette, werd hij bevreesd, en toen hij begon te zinken, riep hij: Heere, red mij! Jezus stak meteen Zijn hand uit, greep hem vast en zei tegen hem: Kleingelovige, waarom hebt u getwijfeld?” Klonk die vraag verwijtend? Dominee Groen dacht van niet: eerder liefdevol! Als ik de vier evangeliën lees, denk ik dat hij gelijk heeft.
Corona-nood? Ik ben er (nog) niet echt bang voor, maar ik lig dan ook nog niet op de ic! Ik heb twee categorieën waardoor ik weleens ‘in nood verkeer’, beide genoemd in Lukas 5 vers 23 en 24: “Wat is gemakkelijker, te zeggen: Uw zonden zijn u vergeven, of te zeggen: Sta op en ga lopen? Maar opdat u zult weten dat de Zoon des mensen macht heeft op de aarde om zonden te vergeven (zei Hij tegen de verlamde): Ik zeg u, sta op, neem uw bed op en ga naar uw huis.” Mijn twee pijnpunten: zonde en gezondheid, vergeving en genezing.
We hoorden ook een preek van dominee de Bruin uit Middelburg. Tja, soms lopen er twee preken door elkaar en moeten we goed luisteren om Gods Boodschap voor ons persoonlijk eruit te filteren! Dit verhaal ging over Lukas 7 vers 36-50: het verhaal over ‘een vrouw die zondares was’, nou dan weet je genoeg! Ze waste de voeten van Jezus en droogde die met haar haren. Wat een emotie, wat een berouw! In Lukas 7 vers 47 staat: “Daarom zeg Ik u: Haar zonden, die veel waren, zijn haar vergeven…” Hier staat de kern van de worstelingen die we kunnen hebben: het gaat om berouw, en vergeving die we dan mogen ontvangen! En genezing? Dat is toch iets anders. Ik denk aan Jesaja 55 vers 8 en 9: “Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE. Want zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen en Mijn gedachten dan uw gedachten.” God heeft een plan met ons, Hij kijkt verder dan onze horizon! Dat geloven, daarop vertrouwen: goede God, help mij daarmee, om Jezus’ wil.
Zondag 1 is natuurlijk een geloofsbelijdenis, ik wil deze van harte onderschrijven.
Toch besluit ik bescheiden met Markus 9 vers 24b:
“Ik geloof, Heere! Kom mijn ongeloof te hulp.”