Advent 3…
Spreuken drie vers 5 en 6: “Vertrouw op de HEERE met heel je hart, en steun op je eigen inzicht niet. Ken Hem in al je wegen, dan zal Híj je paden rechtmaken.”
Internet is toch wel gemakkelijk. Ik zocht voor een goede vriend een opbeurende tekst. Ik toetste in: “Bijbeltekst met: God weet raad.” En de bovengenoemde ‘Spreuken’ rolde eruit.
“Waar in de Bijbel staat de storm op het meer.” Hopla: hij spuugt zo drie Bijbelteksten uit.
Uit een schepenregister diepte ik op dat er vanaf pakweg 1900 minstens 62 binnenschepen (geweest) zijn met de naam ‘Vertrouwen’. De meeste zijn wel van vroeger datum, maar toch… waarom intrigeert dat woord ons zo? Omdat het steeds mislukt! Vertrouwen is eigenlijk het hoogst haalbare dat we kúnnen bereiken, maar het mislúkt zo vaak!
De discipelen, leefden nota bene letterlijk mét Jezus: ze konden Hem áánraken, hóren, rúiken, en dan nóg… zelfs zíj hadden er moeite mee om Hem te vertrouwen!
In het verhaal van de storm op het meer lag Jezus te slapen, terwijl de discipelen in nood verkeerden: Mattheüs 8 vers 24: “En zie, er ontstond een grote onstuimigheid in de zee, zodat het schip door de golven bedekt werd; maar Hij sliep.” Ik ken een recent verhaal over een soort van mini-schipbreuk: “…er ontstond een grote onstuimigheid…” Ik heb zelf eens met auto en al ondersteboven in een sloot gelegen, dat was ook nogal onstuimig. Is het raar dat de discipelen geen vertrouwen hadden? “Heere, red ons, wij vergaan!”
Vers 26: “En Hij zei tegen hen: Waarom bent u angstig, kleingelovigen? Toen stond Hij op en bestrafte de wind en de zee, en er kwam een grote stilte.” Zie je dat: Jezus vraagt eerst: ”Waarom bent u angstig, kleingelovigen?” Daarna stilt Hij de storm! De discipelen werden eerst even op hun nummer gezet en terechtgewezen! In mijn HSV-Studiebijbel staat: “Jezus vermaant Zijn discipelen dat ze beter moesten weten.” In het Grieks staat er zoiets als: “een onvolmaakt, ontoereikend geloof” Zeg nou eens eerlijk: hebben wij altijd een volmaakt, toereikend geloof?
We hadden zondagmiddag een prachtige preek over Advent, dat is óók vertrouwen! Ik verlang naar een kinderlijk geloof. Niet: Misschien…, of: “Waarschijnlijk… of “Ik hoop het maar…”
Maar ‘gewoon’: “Het ís zo! Waarom? Nou, daarom!”
Ben ik aan het fantaseren, aan het dagdromen? Nee! Het staat in Markus 10 vers 15: “Voorwaar, Ik zeg u: wie het Koninkrijk van God niet ontvangt als een kind, zal het beslist niet binnengaan…”
Geloven als een kind, het hoogst haalbare. Weet je: kinderliedjes zijn heel simpel en recht voor z’n raap, en de kinderen gelóven niet, ze weten het zéker, bijvoorbeeld in het liedje:
’k Stel mijn vertrouwen op de Heer, mijn God.
Want in zijn hand ligt heel mijn levenslot.
Hem heb ik lief, zijn vrede woont in mij.
’k Zie naar Hem op en ’k weet: Hij is mij steeds nabij.
Een duidelijk lied, klip en klaar, toch?.
Je kunt het mooi in canon zingen, dan stimuleer je elkaar!
Doen we dat wel genoeg, elkaar aanmoedigen?
Mijn God, leer mij geloven als een kind:
“Kom maar op, Heere Jezus,
zonder U wordt het tóch niks.”
Advent: Uw Koninkrijk kome!