Ik geloof…
Psalm 119 vers 105: “Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.”
Tijd en aandacht voor de patiënt: soms gebeurt het nog. De arts in de spreekkamer vroeg aan de oude Kees: “Bent u bang?” Kees antwoordde met een wedervraag: “Kent u zondag 1 van de Heidelbergse Catechismus?“ Die kende de dokter en dat maakte het gesprek gemakkelijker. Of nou, eigenlijk was er niets meer te zeggen: de dokter wist precies hoe Kees ervoor stond!
Ik lees de geloofsbelijdenis wel bij ouderen. Het levert vaak een glimlach van herkenning op omdat ze die woorden zo’n driekwart eeuw geleden uit hun hoofd moesten leren. Mooi, die zekerheid heb je dus altijd bij je. Tegenwoordig wordt er niks meer uit het hoofd geleerd: als je het nodig hebt zoek je het toch op? Er ontbreekt zo veel kennis onder jongeren.
Een paar jaar geleden woonde ik een catechisatie bij voor kinderen van rond de twaalf jaar. Er moest iets gelezen worden uit Genesis. Eén puber zocht eerst in de index op welke bladzijde Genesis begon. Ik schrok ervan!
Ik had het laatst al over het leren van Psalmversjes, wat we vroeger deden. Nu denkt men: dat kun je toch opzoeken? En in de kerk projecteren ze het op een scherm. Deze zaken zie ik in het algemeen: ik constateer steeds meer grammaticale- en spelfouten in kranten en tijdschriften, en zelfs bij ministers en schooljuffen. Men lijkt te denken: wat doet het ertoe, ze begrijpen toch wat ik bedoel? Het houdt wel een verarming en vervlakking van de Nederlandse taal in, en dan hebben we ook nog de toename van Engelstalige begrippen en woorden: Nederlandse taal komt steeds meer op de achtergrond en er komt een soort spreektaal die ook geschreven wordt voor in de plaats, met veel Engelse toevoegingen. Ook appjes en dergelijke , met allerlei afkortingen, doen daar geen goed aan.
Nu de kerk, even een stukje theorie: “Een kerkorde is een set schriftelijke regels en wetten die binnen een kerkgenootschap worden gehanteerd om de orde, organisatie en het recht van de kerk te regelen. Het omvat aspecten zoals de ambten, vergaderingen, toezicht op leer en praktijk, en kerkelijke tucht, met als doel het bewaren van de goede orde in de gemeente en het openhouden van de weg van het heil. De kerkorde bewaart ook de kerk bij haar belijdenis en is gericht op het samenbrengen van mensen bij Christus.”
Wie in de kerkenraad weet daar nog iets van? Ondanks goede bedoelingen krijg ik soms de indruk dat er zomaar wat aangerommeld wordt.
Het geloof bestaat niet alleen uit emoties. Er hoort een stevige basis onder van wetenswaardigheden en vaste waarden. ‘Geloven’ is, evenals ‘houden van’, een werkwoord: het betekent investeren, leren, onderzoeken, bidden, erover praten.
Nu nog ‘Den Haag’: we hebben een dubbel demissionair kabinet. Weet je wat het tegenovergestelde van demissionair kan zijn? Een missionair kabinet! Ik mis de ‘C’ in de regering al jaren! Daarom is het daar zo’n geklungel! Ik hoop en bid én stem straks om die ‘C’ in het volgende kabinet terug krijgen! Doet die ‘C’ het perfect? Nee, maar dan hebben we wél die basis: wat zegt Gods Woord daarover?
Of word ik een ouwe chagrijnige zeurkous? Zeg het me dan! Maar hoe dan ook, hier volgt mijn persoonlijke geloofsbelijdenis: elementaire kennis, het woord, de grond waarop ik sta.
Heer, U bent mijn leven de grond waarop ik sta.
Heer, U bent mijn weg de waarheid die mij leidt.
Uw woord is het pad de weg waarop ik ga,
zolang U mijn adem geeft, zolang als ik besta.
Ik zou niet meer vrezen, want U bent bij mij,
Heer, ik bid U, blijf ons nabij!