Jarig…
Filippenzen 4 vers 6 en 7: “Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.”
Zondag was ik jarig: ik bereikte de inmiddels toch wel respectabele leeftijd van 72 jaar! Ik ga er bijna trots op worden, een kwaal van veel ouderen: “Hoe oud schat je mij?” (…) “Zo jong nog, dacht je? Was het maar waar, ik ben al…!” Ik ben in de kerk op ingetogen wijze door een paar goede vrienden gefeliciteerd, het ontaardde Goddank niet in een staande receptie: “Wat hoor ik? Ben jij jarig?”
Ik haal graag oude herinneringen op: niet met weemoed, maar in dankbaarheid. Ik mag nog steeds regelmatig genieten van het leven. Ik schrijf ‘regelmatig’: depressie blijft op de loer liggen, ik ben beschadigd, ik heb mentale conditie in moeten leveren, maar ik vind het leven nog steeds de moeite waard! Eigenlijk vind ik een verjaardag onzin, we zijn elke dag jarig: elke dag is een geschenk van God, toch? Maar elke dag je verjaardag vieren dat is nogal wat!
‘Ouderdom komt met gebreken.’ Ga ik tegen de ouderdom opzien? Soms wel, maar meestal niet. Soms denk je: wat moet ik allemaal nog meemaken? En de gezondheidszorg… Maar meestal vertrouw ik op God, Die er altijd bij was en altijd bij me zal zijn. God heeft al zó veel in mij geïnvesteerd, dan laat Hij me toch niet meer los?
Er zíjn mensen die echt bejaard zijn en veel moeten lijden, dat wéét ik, en toch zeggen: “Ik ben niet bang, want ik ben geborgen in Jezus.” Kijk, dat geeft me moed, als ik eens in een dip zit. God laat niet los wat Zijn hand begon, God laat míj dus niet los! Dat vergeten we zo gauw!
Soms moeten we veel lijden, eerlijk is eerlijk, zo ís het gewoon, dat moeten we niet negeren of ontkennen maar er is er Eén Die nog meer leed: Jezus! Híj zweette bloed…
Lucas 22 vers 43 en 44: “En aan Hem verscheen een engel uit de hemel, die Hem versterkte. En Hij kwam in zware zielenstrijd en bad des te vuriger. En Zijn zweet werd als grote druppels bloed, die op de aarde neervielen.”
Vroeger dacht ik: zo kan ik het ook, Jezus kreeg versterking van een engel… Nee, dat moet je anders zien: Jezus werd versterkt, zodat hij nog erger kon lijden, anders was Hij er eerder aan bezweken! Dát deed Hij uit liefde voor óns!
Ik heb het één en ander meegemaakt, al zeg ik het zelf, maar zó erg… nee! Híj weet hoe diep wij soms moeten gaan, omdat Hij nóg dieper ging…
Weet je, als jij moet lijden en je bent niet bang…
dat kan maar één ding betekenen:
”…de vrede van God, die alle begrip te boven gaat…”
Ik bid het jóu toe:
“Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand,
moedig sla ik dus de ogen, naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen, Vader wat Gij doet is goed.
Leer mij slechts het heden dragen, met een rustig, kalme moed.
Waar de weg mij brengen moge,
aan des Vaders trouwe hand,
loop ik met gesloten ogen,
naar het onbekende land.”