Stil…
1 Samuel 1 vers 27 en 28: “Ik bad om deze jongen, en de HEERE heeft mij gegeven wat ik van Hem gebeden heb. Daarom heb ik hem ook voor al de dagen dat hij op aarde is, aan de HEERE overgegeven; hij is van de HEERE gebeden. En hij boog zich daar voor de HEERE neer.”
Soms dwalen onze gedachten op onnavolgbare wijze weg: een herinnering, je hoort iets, je ziet iets en daar ga je: door het een komt het ander. Gebeurt dat willekeurig? Of…
Ik dacht zomaar aan mijn kindertijd aan boord in de bedstee, dat sliep zo lekker als we voeren: je hoorde het monotone geluid van de motor en het gerommel van de schroef. Die geluiden waren vertrouwd, dat was veilig. Nou ja, dat dacht je als kind. Het kon ook misgaan. Op de Westerschelde zijn vroeger wel binnenschepen door een zeeschip overvaren, dat gebeurde zo snel: ik geloof niet dat iemand dat ooit overleefd heeft. Die zeereuzen gingen zo hard, en ze konden nog niet communiceren, je moest maar inschatten wat de ander ging doen. Maar daar dacht een kind allemaal niet aan, Pa ‘stond aan het roer’, dus er kon niets misgaan!
Ik dacht: als ik nou eens in die bedstee wakker werd en ontdekte dat ik alles gedroomd had… maar dat gebeurt niet: het leven ís geen droom, maar soms harde werkelijkheid.
Mijn werkelijkheid toen: van die vertrouwde bedstee in de harde wereld ‘aan de wal’ om naar school te gaan. Tja, wat moest ik anders? Op die vreselijke ochtend bibberde ik van ellende.
Nu de werkelijkheid van Samuel: zijn moeder gaf hem weg aan God. Uit dankbaarheid? Ja, dat staat er. Ik zal het nooit begrijpen. Mijn moeder begreep het ook niet, ze dacht: waarom moeten mijn kinderen weg uit hun vertrouwde omgeving om naar school te gaan? Ze horen bij hun ouders! Ze vond het tegennatuurlijk en onrechtvaardig!
Over de emoties van Samuel lees je niets. Ik kan me er wel iets bij voorstellen: die enorme stap uit die vertrouwde bedstee… “En hij boog zich daar voor de HEERE neer.” Tja, wat moest hij anders?
Het verhaal van Samuel wás ook tegennatuurlijk en onrechtvaardig! Het wijst, zoals veel verhalen in het Oude Testament, naar Jezus: die enorme stap uit Zijn veilige hemel naar de boze aarde… tegennatuurlijk en onrechtvaardig!
Mattheüs 26 vers 38: “En nadat Hij iets verder gegaan was, wierp Hij Zich met Zijn gezicht ter aarde en bad: Mijn Vader, als het mogelijk is, laat deze drinkbeker aan Mij voorbij gaan. Maar niet zoals Ik wil, maar zoals U wilt.” Tja, wat moest Hij anders?
Aanstaande week, de stille week, gedenken we de lijdensweg van Jezus. De triomftocht naar Jeruzalem werd een afgang naar de kruisiging. Vrijdag, Goede Vrijdag, vieren we het Heilig Avondmaal. Dan gedenken we met brood en wijn Zíjn Lichaam en Zíjn bloed, voor óns!
Die enorme stap van mij ‘aan de wal’…
Die enorme stap van Samuel naar de tempel…
Die enorme stap van Jezus naar deze boze wereld…
Dus ík wijs eigenlijk ook naar Jezus?
Nou, reken maar, ik wijs zéker naar Jezus!
Hij kwam, Hij leed, om óns te redden!
Daardoor komt ooit dat vertrouwde van die bedstee terug!
Daar word ik nou stil van… stille week.
Psalm 62: “Waarlijk, mijn ziel keert zich stil tot God,
Van Hem is mijn heil…”
Amen…