Er is even teveel gebeurd voor een reguliere Geest-drift, daar staat mijn hoofd niet naar. Een nieuwe schrijven ook niet: drie kerkgenoten zijn ons binnen een paar dagen ontvallen. Ik heb teruggegrepen naar een papieren Nieuwsbrief uit 2013. We hadden toen een merelnest een halve meter van het keukenraam vandaan. Het staat er zoals het was en is: de één verlangt ernaar, de ander kan niet anders…
De vrede van God…
Mattheüs 10 vers 29: “Worden niet twee musjes voor een penninkje verkocht? En niet een van die zal op de aarde vallen buiten uw Vader om.”
Onze vier merelkinderen zijn een paar weken geleden uitgevlogen. Het was wel spannend, het waren natuurlijk nog geen hoogvliegers. De ouders hielden ze angstvallig in de gaten en bleven ze ook nog voeren. Over één jong maakten we ons extra zorgen, die bleef steeds al wat achter en was iets kleiner dan de drie andere. Of hij het heeft gehaald, weten we niet, want we zijn ze inmiddels uit het oog verloren.
Het gaat nu om simpele vogeltjes. Toch valt er niet één ter aarde zonder onze Vader. Hoeveel meer zal God erbij zijn als het om mensen gaat! Is het dan Gods wil? Nee, er staat niet: “zonder de wil van uw Vader.” Gebeurt er dan iets wat God eigenlijk níet wil? Nu begeef ik me op glad ijs. We moeten in ootmoed beseffen dat we lang niet alles van God kunnen begrijpen. God wilde ‘het kwaad’ niet, dat hebben we zelf over ons afgeroepen. God kan het kwade wel ten goede voor ons gebruiken. Negatieve gebeurtenissen kunnen uiteindelijk goed voor ons zijn. God kneedt en vormt ons in Zijn oneindige liefde en wijsheid.
Mijn vader viel, toen hij 63 jaar was, aan een hartstilstand ter aarde, zonder enige waarschuwing vooraf. Dat is natuurlijk moeilijk te verwerken, daar leg je je niet zomaar bij neer. Toch ontdekten we achteraf dat er in zijn laatste jaar veel met hem gebeurd was. God had hem voorbereid en klaargemaakt voor zijn sterven. Hij viel dus niet ter aarde ‘zonder zijn Vader’. Bij het sterven van mijn moeder mochten we wel aanwezig zijn. De laatste volzin die ze sprak, was: “Ik heb genade, Jezus komt gauw.” Ze was toen al losgemaakt van deze wereld, haar blik was omhoog gericht, ze was opgebrand en verlangde er al een paar jaar naar. Dit was nu precies ‘niet één zal ter aarde vallen zonder uw Vader’, want God was haar nabij! Maar God was dus ook bij mijn vader, die zo plotseling wegviel.
Mijn moeder was bijna 91 jaar. Ondanks het gemis overheerste dankbaarheid. Min vader dus 63, dat was een stuk moeilijker, maar het was nog steeds een oudere generatie.
Vroeger of later zullen velen van ons het moeten ondergaan: het verlies van je levenspartner. Ik denk er soms aan als Sophie eens laat thuis komt en ik in mijn eentje naar bed ga. Daar krijg ik een akelig gevoel van, daarom blijf ik maar op tot ze er is.
Vergeet dus nooit dat er niet één ter aarde valt zónder onze Vader.
Dat er niet één achterblijft zonder onze Vader.
Moet jij een geliefde missen?
Het kan even duren, maar eens komt het… Filippenzen 4 vers 7: “…de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.”
Niet meer ‘waarom’,
maar de vrede van God:
het is góed zo,
want Gód is goed!