Liefde…
Galaten 5 vers 13b: “…dient elkander door de liefde.”
Op drie augustus 1944 trouwden mijn ouders en kregen de bovenstaande trouwtekst mee. De omstandigheden waren door de oorlog niet optimaal, maar door drie sterfgevallen in één gezin, binnen twee weken, had mijn opa ‘een schip over’ en besloten mijn ouders te trouwen en daarmee te gaan varen. Zes weken later werd het schip door de Duitsers gevorderd en waren de wittebroodsweken dus wel voorbij. Hun huwelijk duurde ruim 40 jaar en ik mocht daar 31 jaar getuige van zijn. De opdracht die ze op hun trouwdag meekregen hebben ze waargemaakt, dat mocht ik ervaren. De liefde was er, het dienen ook. Soms lieten ze een steekje vallen, maar dat doet iedereen, toch? Nu ben ikzelf al bijna 43 jaar getrouwd en heb ondervonden wat het inhoudt, die liefde en dat dienen: prachtig, een geschenk van God, maar bij ons óók niet altijd van een leien dakje. Door mijn depressies ben ik vaak gestruikeld en moest Sophie mij met hulp van professionals weer overeind zien te helpen. Ik heb getwijfeld, gewanhoopt, eens geschreeuwd: “O God, waar ben je nou!”, maar zíj hield vol en blééf geloven! Als ik Sophie met één woord moet omschrijven, dan is dat: trouw.
Wij kregen een heel andere trouwtekst mee. Vergeet niet: een trouwtekst is juist héél persoonlijk, door God gericht aan júllie of óns tweeën! Onze trouwtekst zien we nog dagelijks in vervulling gaan: “Welgelukzalig is hij, die de God van Jakob tot zijn hulp heeft.”
Maar altijd vóelen, nee. Die kreet “O God, waar ben je nou!” midden in de nacht, met Sophie er machteloos bij, zegt alles: ondanks doodsangst ook protest, want normaal gesproken tutoyeer ik God niet. Sophie zat op de tafel, ontzet… ze zal wel hard gebeden hebben…
Ik schreef ‘doodsangst’. Was dat doodsangst? Ik weet het niet, het leek érger. Kan dat? Já! Wij gelovigen weten dat we nóóit doodgaan, ik hád daarom geen doodsangst, het was erger.
Jezus bad: “Mag die drinkbeker aan Mij voorbij gaan. Hij wist dat het móest en wist waarom. Ik weet niet waarom, dat weet God alleen. Je komt er samen wel rijker uit. Soms denk ik: wat moet jij nog veel leren… eens begrijp je dit! In onze trouwdienst werd ons huwelijk vergeleken met een knoop: hoe harder eraan getrokken wordt, hoe vaster die gaat zitten!
Soms zag ik, ondanks mijn ellende, de machteloosheid in haar ogen. Maar ze blééf hopen, ze blééf bidden: haar geloof werd door engelen versterkt, net als bij Jezus in Gethsémané. Het mijne ook? Ik heb het tóen niet ervaren, maar het móet wel zo geweest zijn, anders…
We zijn nu Goddank in rustiger vaarwater gekomen, hopen wij. Door alle ervaringen wéét ik dat Sophie onvoorwaardelijk van me houdt, wéét ik dat God er onvoorwaardelijk voor me ís. Wat er ook gebeurt: God laat nooit los, wat Zíjn hand begon!
Ik haal weer eens een stokpaardje van stal, ik heb het al vaak gebruikt, maar het móet weer: onze ‘trouwpredikant’ eindigde elke kerkdienst met dezelfde woorden: “Ontvangt nu dan de zegen, voor uzelf, maar ook voor ál de uwen, in ál hun omstandigheden, waar ze ook zijn.”
Ik ben dus gemachtigd om dit aan jou door te geven:
De Heere zegene u en Hij behoede u.
De Heere doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig.
De Heere verheffe Zijn aangezicht over u en geve u vrede.
En vergeet het niet:
dient elkander door de liefde;
…als het meezit alle twee…
door God gegeven!