Meer…
Uit Prediker 3:
“Er is een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen;
een tijd om te huilen en een tijd om te lachen,
een tijd om rouw te bedrijven en een tijd om te huppelen;
een tijd om te omhelzen en een tijd om zich ver te houden van omhelzen;
een tijd om te zoeken en een tijd om verloren te laten gaan,
een tijd om te bewaren en een tijd om weg te werpen;
een tijd om te spreken en een tijd om te zwijgen.”
Vorige week heb ik jullie met een cliffhanger achtergelaten, dus voordat de spanning ondraaglijk wordt, eerst die prangende vraag maar beantwoorden: nee, we hebben geen reactie van Erik en gezin gekregen. Een dreun? Eigenlijk niet, ik verwachtte eerlijk gezegd geen antwoord. Erg? Ja, natuurlijk, … maar God deed méér!
De preek ging zondagochtend aan me voorbij, ik kon mijn hoofd er niet bij houden. Maar God heeft soms een rechtstreekse lijn met mij, buiten de voorganger om. Dat gebeurt wel vaker: God nam me even apart. Of gebeurt dat tijdens elke kerkdienst? Neemt God ons allemaal apart? Soms zegt de voorganger iets en dan denk ik: die is voor míj! Ik heb het vaak in de consistorie gehoord en zelf ook gebeden: “Gaat U door de banken en spreek ieder van ons aan.” Mensen van de kerkenraad: blíjf dit bidden!
Hoe kwam God in deze dienst bij mij persoonlijk? We zongen een simpel liedje. Nou ja, het líjkt simpel, maar dat ís het niet. Ik moet zeggen, als je het hoort of zingt, komt het beter over, maar ook de woorden! Zo ís het! Het gebeurde terwijl ik het zong Een lied van Sela:
"Heer, doe meer dan wij kunnen bidden,
Heer, doe meer dan wij kunnen denken
Laat Uw kracht zien, laat het merken.”
Dit lied sloeg in als een bom.
God dóet meer dan wij kunnen bidden, God dóet meer dan wij kunnen bedenken, méér dan we verwachten! Waarom zat ik op dat moment niet naar de dominee te luisteren, maar in Prediker te neuzen? De Heilige Geest was met míj bezig: die rechtstreekse lijn!
Het doet nog steeds zeer, en dat blijft: je eigen vlees en bloed… Weet je, zijn orgelspel, dat hoorde ik zo graag, en dat mis ik zo…
Maar we hebben gedaan wat we konden, en het houdt een keer op. Eéns moet je stoppen, accepteren, de handdoek in de ring gooien en Gods uitgestippelde weg zonder morren volgen.
Luister, als dat mogelijk is, naar dat lied: simpelweg op internet intikken:
‘Heer, doe meer dan wij kunnen bidden Sela’
Ik dacht aan Mattheus 7 vers 11”…hoeveel te meer zal uw Vader, Die in de hemelen is, goede gaven geven aan hen die tot Hem bidden.”
Eén Bijbeltekst komt steeds terug in mijn leven: Filippenzen 4 vers 7:
“…de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.”
Oké, het kan wel eens even duren,
er gaat soms een worsteling aan vooraf,
maar het kómt:
méér,
Zíjn vrede, ondanks…