Houd stand…
Hebreeën 10 vers 23 en 24: “Laten wij de belijdenis van de hoop onwrikbaar vasthouden, want Hij Die het beloofd heeft, is getrouw. En laten wij op elkaar letten door elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken.”
Vanwege het COVID-19 virus hadden we de bakens voor de vakantie al verzet, maar door andere medische perikelen moesten we opnieuw in onze agenda schrappen. Dat is allemaal niet leuk, maar wel leerzaam: je beseft weer eens hoe kwetsbaar we zijn! Er kwamen daardoor bij mij wat vragen bovendrijven: brengen de zorgen en vragen ons dichter bij God? Brengt zo’n virus ons mensen dichter bij elkaar? Ik ben bang van niet. Wat het laatste betreft: er wordt te vaak gedacht: hoe kunnen wíj op vakantie, zullen wíj gaan vliegen? Het wikken en wegen gaat te veel om ik, te weinig om jij: breng ik anderen niet in gevaar? Ik hoorde op tv iemand zeggen: “Zo ‘n mondkapje beperkt míjn vrijheid!”
We moeten ons eens afvragen of God ons met deze pandemie iets wil zeggen. Wij wanen onszelf te onafhankelijk van God, als we roepen: “Volgend jaar vliegen we naar…, deze winter ga ik…” Klinkt het niet té vanzelfsprekend? De wereld wordt steeds kleiner, niemand kijkt nog op van een weekendje Barcelona of een weekje New York. De wereld wordt te klein voor een virus en te klein voor de toren van Babel die we bouwen, zonder het te beseffen! Wil God ons een toontje lager leren zingen? Is dat de boodschap van corona? Hebben we echt geen belangrijker zaken aan ons hoofd dan vakantie en terrasjes?
Ik zoek het nog dichter bij huis: als we via internet een kerkdienst volgen, kun je zien hoeveel verbindingen er met de kerk zijn. Oké, er zijn meer kijkers per beeldscherm, maar zijn het er net zoveel als vroeger in de kerk? We hebben geen sociale controle, niemand weet of ik naar de dienst luister. Kunnen we die vrijheid aan? Denk eraan dat God wél ziet of we de kerkdienst volgen! Ik hoop en bid dat we na de crisis alle kerkgangers weer terugzien.
Ik noemde de term ‘sociale controle’. Dat missen we tijdens corona. Als ik een kerkgenoot tegenkom en begroet, dan denk ik soms: hoe heet die ook alweer? Ik ben zo bang dat we in onze gemeenten en in de wereldwijde kerk de samenhang en betrokkenheid gaan verliezen en het groeiend individualisme niet buiten de kerk houden. Hoelang blijft die corona? Hoe gaat het winterwerk straks lopen? Zijn we met elkaar nog pastoraal bezig? Ik zag een krantenkop: ‘Leven minder leuk door corona.’ Het wordt tijd dat wij als miniprofeten op de hoeken van de straten gaan staan en gaan verkondigen dat God ons waarschuwt!
Snap je nu de Bijbeltekst die hierboven staat? Dit is geen aanbeveling, maar een dringende oproep, van levensbelang! Het gaat over het bestaan van onze kerk, het eeuwige leven van jou en mij! Is dit een enge boodschap? Nou, het komt behoorlijk binnen!
Maar Gods weg met ons loopt niet dood. Er staat één keer ‘houd stand’ in de Bijbel en God deed er een belofte bij, in Exodus 14 vers 13: “Maar Mozes zei tegen het volk: Wees niet bevreesd, houd stand, zie het heil van de Heere, dat Hij vandaag nog voor ons zal bewerken!” Deze woorden gingen vooraf aan de doortocht van de Israëlieten door de Schelfzee.
Deze belofte geldt nog steeds: ook voor óns een doortocht door deze crisis.
Een enge boodschap? Nee, Gods belofte!
Zullen we daar samen om bidden? Én voor danken!