Zand…
Genesis 22 vers 16- 18: “Hij zei: Ik zweer bij Mijzelf, spreekt de HEERE: Omdat u dit gedaan hebt en Mij uw zoon, uw enige, niet onthouden hebt, zal Ik u zeker rijk zegenen en uw nageslacht zeer talrijk maken, als de sterren aan de hemel en als het zand dat aan de oever van de zee is. (…) in uw nageslacht zullen alle volken van de aarde gezegend worden, omdat u Mijn stem gehoorzaam geweest bent.”
Ik las een tijdschrift, geschreven door zogenaamde creationisten: een aantal echte wetenschappers wordt zo genoemd omdat zij nog geloven in het scheppingsverhaal van de Bijbel: geen miljarden jaren, maar ‘simpel’ zoals het in de Bijbel staat: in zes dagen. Die evolutietheorie is ook maar met menselijke aannames: “Als dit nou zus was, dan moet dat wel zó geweest zijn.” De waarheid? Die vind ik niet belangrijk: in het boek Genesis gaat het er niet om hóe de aarde en alles eromheen geschapen is, maar door Wíe! En zó onvoorstelbaar wonderlijk, door ‘Het Woord’: God sprak… en het wás er! Johannes 1 vers 1: “In het begin was het Woord en het Woord was bij God en het Woord was God…”
God had plezier in Zijn schepping, je leest telkens: “…en God zag dat het goed was…” en dat zie je: de schepping is zó mooi en zó divers! Van de hoogste bergtop: 8849 meter hoog, tot de diepste trog: 10911 meter diep.
Er staat in dat blad een artikel over zand, met werkelijk schitterende foto’s van zandkorrels onder een microscoop. Als je op het strand rondkijkt, kun je je niet voorstellen hoe wonderlijk mooi dat is: stuk voor stuk prachtige juweeltjes! Élke zandkorrel ziet er anders uit: rond, hoekig, stervormig, in de loop der jaren of eeuwen geslepen en gevormd.
Elke zandkorrel heeft zijn eigen geschiedenis: de ene is afgebrokkeld in de bergen, misschien wel op die hoogste berg, en via gletsjers, beekjes, watervallen, rivieren, op het strand terechtgekomen. Andere zijn stukjes koraal, of restanten van zeedieren, misschien wel uit die diepste trog. Je ziet allerlei kleuren: gestreept, gespikkeld, egaal van kleur, of kleurloos en doorzichtig. Men heeft eens geprobeerd het aantal zandkorrels op álle stranden te schatten: men kwam in de buurt van vijf triljard, een vijf met 21 nullen, en geen twéé zijn hetzelfde! God maakte de aarde zó mooi! En Hij zag dat het goed was…
Ik dacht aan Mattheüs 6: “Kijk naar de lelies in het veld, hoe ze groeien; ze werken niet en spinnen niet; en Ik zeg u dat zelfs Salomo in al zijn heerlijkheid niet gekleed ging als één van deze. (…) Zal Hij u niet veel meer kleden, kleingelovigen?”
Toen kwam de mens, ach… je zou denken: God trekt de stekker eruit, maar nee…
Nu de Bijbeltekst hierboven, je kent het wel: een bizar verhaal: Abraham moest zijn enige zoon, waar hij zo lang op had moeten wachten, aan God offeren. Hij hád het gedaan… als God niet op het allerlaatste moment geroepen had: “Abraham, Abraham, steek uw hand niet uit naar de jongen en doe hem niets…” Abraham zag een ram als plaatsvervanger voor Izak.
Dit verhaal wijst natuurlijk naar het plaatsvervangend offer dat Jezus voor óns bracht.
Want zó lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon…
God ziet élke zandkorrel, élke bloem,
dus heeft Hij zéker jóu op ’t oog…
Als we nog eens naar het strand gaan,
neem ik een vergrootglas mee.
Zó mooi, zó divers geschapen!
Zoals jij en ik…
Kleingelovige!