Deo volente…
Prediker 2 vers 11: “Toen richtte ik mijn aandacht op al mijn werken, die mijn handen gemaakt hadden, en op het zwoegen waarmee ik had gezwoegd om ze tot stand te brengen. Zie, het was alles vluchtig en najagen van wind. Daarin was geen voordeel onder de zon.”
Mijn moeder was er streng over: als er op een trouw- of rouwkaart geen ‘D V’ stond, dan werd hij afgekeurd. Volgens het huidige woordenboek betekent dit: ‘Zo God wil’, mijn moeder had misschien wel 90 jaar geleden geleerd: ‘Zo de Heere wil en wij leven’.
Onze dochter Annemarie werkt bij een wintersport-reisbureau waar ze veel boekingen in noord Italië, Frankrijk en Oostenrijk hebben. Ze worden platgebeld en -gemaild: hoe kom ik thuis, kan ik annuleren, krijg ik mijn geld terug? Dit gaat natuurlijk over het coronavirus!
We zeggen het zo gemakkelijk: “Voor volgend jaar hebben we al geboekt, hoor!” En dan volgt er een sneeuwrijk gebied of een tropische bestemming. We plannen heel argeloos meer dan een jaar vooruit en staan er niet bij stil dat het weleens heel anders kan lopen.
Straft God ons hiervoor? Ik denk niet direct, maar God gebruikt het wel: het is voor ons wel eens goed om te ontdekken dat we niet alles in de hand hebben en onze planning niet heilig is. Ik heb de laatste paar jaar hele jaaragenda’s blanco bij het oud papier gegooid. Dan leer je op hardhandige wijze hoe afhankelijk wij zijn! Dit klinkt allemaal wel erg negatief, vind je niet? Zo is het niet bedoeld, we mogen best genieten van de zegeningen des levens, maar wel in dankbaarheid en afhankelijkheid van God! Hoeveel mensen zijn niet trots op de baan, het huis de knappe kinderen die ze hebben. Hoeveel denken of zeggen: “Ik heb er hard voor gewerkt, dus ik heb het verdiend!” Oei, oei, wat kan je daarmee hardhandig op je gezicht gaan! Eén microscopisch raar beestje op een smoezelige markt ergens in China legt in een paar weken tijd de wereldeconomie plat, legt óns plat!
Ken je het verhaal van de toren van Babel? De mensen wilden op gelijke hoogte, of nog liever iets hoger dan God komen. Daar stak God een stokje voor door de spreekwoordelijke Babylonische spraakverwarring. Ik denk dat er deze weken of maanden diverse torens van ons tegen de vlakte gaan, want nu zitten we met de gebakken peren.
Wat nu?
Als je het niet meer weet, pak dan de Bijbel, en juist in de Psalmen vind je allerlei worstelingen, angst, ongeloof, vertwijfeling en zelfs gebalde vuisten naar God! In Psalm 121 die ik de vorige keer al citeerde vinden we de oplossing: “Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal.” Staar niet naar beneden, daar zie je vaak ellende, ziekte en de gevolgen van het coronavirus. Sla je ogen op over alle leed heen en zie op God, onze Redder in nood! Dacht je dat Hij jou niet zag? Lees dan eens in Psalm 139: “Want Ú hebt mijn nieren geschapen, mij in de schoot van mijn moeder geweven.” Dan geloof je toch niet dat God jou verloren laat gaan? Jij bent Zijn oogappel!
Nu is het even minder leuk en dat is leerzaam. Laten we eens eerlijk en gewoon tegen elkaar doen: niks selfies met een big smile: kijk ons eens hoe geweldig, maar nu vooral droefenis!
In Psalm 121 is vers 7 eigenlijk de belangrijkste zin van deze Psalm: “De Heere zal u bewaren voor alle kwaad, uw ziel zal Hij bewaren.”
Dus hoe dan ook: God zal jouw ziel bewaren!
Dit is in feite een zegen voor ons,
en een zekerheid,
Deo volente:
De Heere wíl dat wij leven!