Dankbaarheid…
Spreuken 16 vers 9: “Het hart van een mens overdenkt zijn weg, maar de HEERE bestuurt zijn voetstappen.” Alweer deze Bijbeltekst? Ja, alweer deze Bijbeltekst!
We zitten in een duizelingwekkende stroomversnelling: we hebben de camper verkocht! Én we kochten een autootje van een bekend merk, maar van dat type had ik nog nooit gehoord.
Je had al geproefd dat we zo langzamerhand van het camperen af wilden. We waren van plan eerst de camper te verkopen, dan knopen tellen: wat kunnen we en wat willen we?
Autohandel is best wel eng: wie kan ik wel of niet vertrouwen? Hoe gaat dat allemaal? Ik heb een jaar of veertig in auto’s van de zaak gereden, dan weet je van zulke zaken helemaal niets!
We kennen sinds een paar jaar twee schatten van mensen. Zij hebben een campertje en dachten erover na om ooit een iets grotere te kopen. Sophie zei: “Kijk eens in de onze.” Zien was kopen, we waren het in een mum van tijd eens! Die vriend wist een eerlijke en betrouwbare garage: de eigenaar is een christen. We keken op internet. Ze hebben daar maar een paar auto’s te koop, ze doen meer aan garage activiteiten dan aan autohandel. Er stond één autootje dat ons wel wat leek, in onze favoriete kleur. We maakten een afspraak voor zaterdagochtend, dan is die zaak eigenlijk gesloten, maar hij dacht: zij gaan die auto kopen. Ik dacht: wij gaan die auto kopen…
De kennismaking verliep als een trein. De garage eigenaar had iets heel heftigs in zijn gezin meegemaakt. Hij zat daar vol van en sprak er heel openhartig over. Uiteindelijk hebben we daar een uur zitten praten, ja, ook over geloofs- en levenszaken en tussendoor hebben we nog even een aankoopformulier ingevuld. We beslisten niets, het overkwam ons! Toen we afscheid namen, schoot de garagist vol. Een wonder? Ja, een Godswonder!
Ik dacht aan een gebeurtenis van acht jaar geleden: ons huis stond tegen het eind van de huizencrisis twee jaar te koop. We hadden al diverse appartementen gezien, maar toen we ons huis verkocht hadden, stond er één appartement te koop: dat was voor ons. Een wonder? Ja, een Godswonder! God kijkt trouwens niet op een wondertje meer of minder: die vrienden gingen naar een verjaardag… en verkochten daar hun oude campertje! Hoe kan dat toch allemaal? Hier bovenaan staat het antwoord in de Bijbeltekst die ik dus wéér moet citeren.
We tobben wat af: hoe moet dit en hoe zal dat? Leren we het dan nooit? Nee!
In Mattheüs 6 lees ik: “Daarom zeg Ik u: Wees niet bezorgd over uw leven, over wat u eten en wat u drinken zult; Kijk naar de vogels in de lucht: zij zaaien niet en maaien niet, en verzamelen niet in schuren; uw hemelse Vader voedt ze evenwel; gaat u ze niet ver te boven?”
Eén van mijn meest favoriete teksten, maar ook een waar ik vaak mee worstel! Op dit moment wéét ik dat deze Bijbeltekst klopt als een bus! Maar morgen, of overmorgen… oei!
Het afscheid deed best zeer, toen we ‘de bus’ weg zagen rijden: we hebben een mooie periode van ons leven afgesloten. Toch is het goed, laatst citeerde ik al uit Prediker: “Voor alles is er een vastgestelde tijd.” Moeten ook niet leren loslaten? Ooit zelfs alles loslaten?
Zijn we trots op onze nieuwe aanwinst? Och nee, we zijn er eerder blij mee en dankbaar voor. Er ontbreekt een stukje in de Bijbeltekst uit Mattheüs hierboven, dat had je misschien al gezien: “Is het leven niet meer dan het voedsel en het lichaam meer dan de kleding?”
Het camperen lieten we los,
van het komende genieten we in dankbaarheid,
zolang de HEERE ons geeft.
Dat bidden we ook de nieuwe eigenaars van onze camper ook toe!