Vakantie 0: Thuis…
Spreuken 16 vers 9: “Het hart van een mens overdenkt zijn weg, maar de HEERE bestuurt zijn voetstappen.”
We hebben een fijne vakantie gehad: lekker met z’n tweetjes, dat doen we graag, maar…
Zo ‘n halve eeuw geleden ging ik met een vriend op vakantie, ook naar Frankrijk. Als we ’s morgens ons tentje ingepakt hadden, klommen we in zijn hoogbejaarde bestel-eend en pakten het ‘Het beste boek van de weg’ van de ANWB: welke kant zullen we vandaag eens op?
Sophie doet het anders: ze had alles nauwgezet uitgestippeld: heel de reis van onze vakantie, met papiertjes tussen de bladzijden van de Michelin-gids, niets aan het toeval overlatend: zo is Sophie. Soms móet het ook zo, ik ben meer van: we zien wel hoe het loopt.
De route verliep héél anders, door véél verschillende oorzaken en tenslotte kwamen we tot de conclusie dat de tekst hierboven héél waar is, het gebeurt zomaar, je hebt er geen vat op.
We zijn intussen weer thuis: nog altijd het mooiste moment van de vakantie, gelukkig maar!
Je ontdekt alle gemakken die je wekenlang moest ontberen, en vooral ook dat ene gemak dat onze zuiderburen ‘het gemak’ noemen. Als we thuiskomen moet ik me reppen om…
Al die ‘toevalligheden’ zetten bij ons, onafhankelijk van elkaar, iets in beweging. Pas later gingen we erover praten en begon het langzaamaan vorm te krijgen: precies wat er in bovengenoemde Bijbeltekst staat: niet wij, maar God, Hij denkt: het moet maar eens anders en het gebeurt! En: we werden beiden dezelfde kant op gestuurd, mooi toch?
We vroegen ons af wat het betekent als de begrippen avontuurlijk en ongemakkelijk steeds dichter bij elkaar komen. Ja, dat heeft ook met onze leeftijd te maken, Prediker wist het al: “Voor alles is er een vastgestelde tijd.” We gingen knopen tellen: volgend jaar gaan we twee keer zoveel wegenbelasting betalen: ja, ze hebben in Den Haag weer een melkkoe ontdekt.
In Frankrijk heb je doorgaans mooie droge zomers. Toch is alles mooi groen, hoe komt dat toch? In andere seizoenen regent het dus meer en dat hoort toch ook bij die toevalligheden.
Er komen eigenlijk te veel campers. Vooral langs de kust worden ze geweerd als een insectenplaag: overal borden: ‘verboden voor campers’, voor de ingang van een parkeerplaats een balk op 2,20 meter hoogte. Wij hebben liever een knus privéplekje, bijvoorbeeld tegen de struiken van een kerkpleintje of naast een begraafplaats. Het wordt lastiger om leuke privéplekjes te vinden en met tientallen lotgenoten zij aan zij op een stof- of baggerparkeerplaats vinden wij niet leuk.
Nog een puntje: wij hebben een wat oudere dieselmotor. Je mag er niet alle steden mee in en dat doet wat afbreuk aan de ‘vrijheid blijheid’.
Allemaal overwegingen, die ons de weg gaan wijzen. Nu, na de vakantie gaan we ons daarop beraden en naar God luisteren, want Híj weet waar het op uitdraait!
Kijk, weet je wat het met die Bijbeltekst is? We moeten het steeds weer leren: niet proberen alles in de hand te hebben want dat lúkt niet! We moeten leren vertrouwen op God!
Mijn schoolcarrière begon ooit op de ‘school voor ligplaatsonderwijs’ in Maasbracht. Ik leerde daar dat mooie gezang:
“Wat de toekomst brengen moge,
mij geleidt des HEEREN hand.
Ik hoor het mijn moeder zeggen:
“Al word je nóg zo oud:
je blíjft leren!