Stil…
1 Koningen 19 vers 12 en 13: “Op de aardbeving volgde een vuur, maar de HEERE was ook niet in het vuur. En na het vuur kwam het suizen van een zachte stilte. En het gebeurde, toen Elia dat hoorde, dat hij zijn gezicht met zijn mantel omwikkelde, naar buiten ging en in de ingang van de grot bleef staan. En zie, een stem kwam tot hem, die zei: Wat doet u hier, Elia?”
We gaan naar de Pyreneeën! Op ons gemakje hoor, niet in een paar dagen ernaartoe racen. Haasten en ons drukte op de hals halen doen we al genoeg: de vakantie begint als we in ons campertje stappen, er staat natuurlijk niet voor niets ‘Sela’ op.
Geen agenda, geen internet, geen afspraken, helemaal niets: heerlijk! Zelfs geen planning, we gaan een week of vijf weg, we zien wel waar en wanneer God ons brengt.
We gaan de stilte zoeken, zoals Jezus, als Hij Zich terugtrok en stilte zocht om te bidden. Vooral in Markus lees je dat vaak. Ik denk dat Jezus wel eens naar Zijn hoofd greep en dacht: wat een heisa, en er behoefte aan had Zich zo nu en dan eens af te zonderen: geen drukte en geduw en geschreeuw, geen gebakkelei met de schriftgeleerden, geen getrek aan Zijn bovenkleed door zieke vrouwen, even helemaal niets dan God en stilte.
Ik kan me dat zo levendig voorstellen! Ik zoek het ook vaak bewust: even rust, en stilte. Ik deed het vroeger met de hond en dat mis ik nog steeds. Weet je waarvan ik kan genieten? Een uurtje in de camper rijden met een slapende Sophie naast me, dat kan ze goed en doet ze vaak. Nee, dat is niet negatief, we kunnen ook goed sámen stil zijn, of praten: sámenzijn is dan: samen zíjn. Het staat in 1 Koningen 19: God kwam niet in een sterke wind, niet in een aardbeving, niet in een vuur, maar God kwam in een suizende stilte. Die stilte moeten we zoeken. We vinden God niet zo gauw in de drukte van alledag.
Je kan je terugtrekken in een klooster. Dat heet met een moeilijk woord: ‘in retraite gaan’. Mijn groot woordenboek der Nederlandse taal zegt daarover onder andere: “afzondering van de wereld, het teruggetrokken leven;-(r.-k.) periode van afzondering voor godsdienstige overdenkingen, gebeden…” Wij trekken ons samen terug. In retraite? Och, het is zo’n mond vol, we zoeken wél rust en stilte. Vinden we daarin God? Daar hopen we op en bidden we om! Ik kan me ook heerlijk terugtrekken in het ‘schrijven’: in één bubbel met mijn verhaal op het beeldscherm, ‘zoeken HSV’ onder een muisklik, de Bijbel ernaast en samen met God.
Vanochtend zongen de kinderen in de kerk het volgende kinderliedje:
“Ik kijk omhoog naar de bergen, Wie zal mij helpen steeds weer?
Dat is mijn Schepper, mijn Beschermer, Mijn hulp is van de Heer.”
Ja, precies: Psalm 121: “Ik sla mijn ogen op naar de bergen vanwaar mijn hulp komen zal…”
De Pyreneeën zíjn bergen. Ja, hè, hè, dat wisten we al. De Pyreneeën hebben besneeuwde toppen, dat hebben we ooit vanuit de verte gezien. Ik lees net dat de hoogste top 3404 meter hoog is. Juist uit die machtige bergen spreekt Gods almacht!
Mozes ontmoette God op de berg van Horeb, ook Elia vond God op de berg van Horeb.
Wij in de Pyreneeën? Wie weet… God weet!
Stil mijn ziel wees stil en wees niet bang voor de onzekerheid van morgen.
God omgeeft je steeds, Hij is er bij in je beproevingen en zorgen
God U bent mijn God en ik vertrouw op U en zal niet wankelen.
Vredevorst vernieuw een vaste geest binnen in mij,
die rust in U alleen…
Tot over een week of vijf Deo volente!
Sela…