Zorg(en)…
Romeinen 8 vers 18-21: “Want ik ben ervan overtuigd dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden. Met reikhalzend verlangen immers verwacht de schepping het openbaar worden van de kinderen van God.”
De zoveelste onderzoekscommissie kwam na minutieus onderzoek tot de opzienbarende conclusie dat er de komende vijftien jaar ongeveer 100.000 vijfenzeventigplussers bij komen en daar zijn veel meer aangepaste woningen en verzorgingstehuizen voor nodig. Hebben ‘ze in Den Haag’ onder een steen gelegen? Hebben ze nooit gehoord van de naoorlogse babyboom?
Het stof van een hoop gesloopte verzorgingstehuizen is amper neergedaald of men komt tot de onthutsende conclusie dat we bejaardenwoningen en dergelijke tekortkomen!
Wie gaan al die aangepaste woningen en tehuizen bouwen? Er zijn te weinig bouwvakkers. Wáár gaan ze dat allemaal bouwen? Nederland is vol. Wie gaan erin werken? We hebben veel te weinig zorgpersoneel. En waar halen we het geld vandaan? Ik ben van 1953, zo’n beetje in de slotfase van die geboortegolf geboren, dus voordat ík aan de beurt ben voor zorg…
Is de Bijbeltekst hierboven een troost? Uiteindelijk wel: in het hiernamaals, maar vóór die tijd? Ik kan me daar zorgen om maken! Wat, als, ik of jij of hij…
Ik dacht aan het tv-programma ‘Kamp van Koningsbrugge’: een soort vrijwillige commando-opleiding, waarbij de kandidaten ‘tot het gaatje’ moeten en er velen afvallen. Die mensen klampen zich in gedachten vaak aan hun partner of kind vast om het vol te houden. Ik zou in dit verband op Psalm 118 vers 8 willen wijzen: “Het is beter tot de HEERE de toevlucht te nemen dan op de mensen te vertrouwen.”
In 1 Petrus 5 vers 7 lees ik: “Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u.” Ja, prachtig hoor, maar komt Jezus mij in het verpleegtehuis uit de poep halen? Ik ken het verhaal van iemand, nog vol van verstand, die de boodschap kreeg: “U moet vannacht een luier om, want we hebben géén tijd om u op de postoel te zetten!” Daar word ik nou emotioneel van, weet je!
Ruim 50 jaar geleden moesten aanstaande kraamverpleegsters tijdens hun opleiding een luier om en erin plassen: dan konden ze ervaren hoe dat voelt. Dat moesten ‘ze in Den Haag’ ook maar eens uitproberen!
Je kent Psalm 23 toch wel? “Al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad.” Ik heb veel met deze Bijbeltekst geworsteld. Maar weet je, die commando-opleiding is zo gek nog niet: je leert dat je meer kunt dan je denkt en je wordt er uiteindelijk rijker van!
En als het echt moeilijk wordt? Dan kunnen we ons vastklampen aan de woorden van Paulus: dan gaan we reikhalzend uitkijken naar het moment dat Hij ons komt halen! Ik heb het bij mijn moeder gezien: ze kon niet meer, ze had de kracht niet meer, ze had er geen zin meer in. Ik hoorde de laatste weken van haar leven steeds: “Wat een getob…” maar ze keek wel met reikhalzend verlangen uit naar Jezus, ze had zich aan Hem vastgeklampt! Hoe kan dat toch? Dat schrijft Paulus in Filippenzen 4 vers 7: “…de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.”
Maar wat als je dementeert? Dan verlang je niks meer, kijk je niks reikhalzend! Ook daarop heeft God een antwoord: Romeinen 8 vers 26: “…evenzo komt ook de Geest onze zwakheden te hulp, want wij weten niet wat wij bidden zullen zoals het behoort. De Geest Zelf echter pleit voor ons…”
Want het gaat om dat éne zinnetje in Psalm 121, weet je nog?
Uw ziel zal Hij bewaren!