Niets…
Psalm 22 vers 2 en 3:
“Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten,
bent U ver van mijn verlossing, van de woorden van mijn jammerklacht?
Mijn God, ik roep overdag, maar U antwoordt niet,
en 's nachts, maar ik vind geen stilte.”
Elke zondagochtend tegen acht uur zet ik de radio aan: even naar het nieuws luisteren, met aansluitend ‘Groot Nieuws’ en dat is dus eigenlijk ‘Het Nieuws’. Ik beleef er soms mooie momenten mee, maar het kan ook gebeuren dat ik ergens aanstoot aan neem. Vanochtend hoorden we Opwekking 47: “Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen, omdat Hij leeft, mijn angst is weg.” Prachtig hoor, maar dit schoot bij mij even verkeerd.
Bij mij is ooit de diagnose ‘zware depressie met angststoornis’ vastgesteld. Dat is Goddank grotendeels over, maar ze moeten nog steeds niet met zo’n lied bij me aankomen! Ik had toentertijd meteen de radio uitgezet misschien wel de neiging gehad het apparaat door de kamer te gooien: Hoe verzinnen ze het! Ik kan nog veel meer redenen opnoemen om moeite met dit lied te hebben: je zal maar wachten op de uitslag van onderzoeken, je zal maar midden in een behandelingstraject zitten, je zal maar geopereerd moeten worden, je zal maar… vul zelf maar in. Ik ben toch geen zwartkijker als ik dit lied onhandig vind? Als je dit zingt steek je toch je kop in het zand? Of ben ík gek?
Vroeger bad ik na het eten een dankgebed met daarin de zin: “Och geef dat onze ziel niet aan dit vergankelijk leven kleeft…” Ik heb een paar periodes in mijn leven gehad dat ik me met elke vezel in mijn lijf aan ‘dit vergankelijk leven’ moest vastklemmen, anders… Ik heb zelf een ander dankgebed bedacht omdat ik dat oude niet meer uit kon spreken.
Ik trof het vanochtend slecht: er werd nog een bedenkelijk lied gedraaid: “Hij kwam bij ons heel gewoon…” Heel gewoon? Dit gaat over Jezus! Het meest ongewone dat er ooit op deze aardbol plaatsvond is de komst van Gods Zoon, onze Heiland: Jezus!
In sommige christelijke kringen wordt naar mijn mening het geloofsleven iets te rooskleurig voorgesteld. Wees nou eerlijk: het ís niet allemaal halleluja gloria en dan moet je ook niet net doen alsof, dan haken mensen die in de misère zitten af!
Er zijn opwekkingsliederen die ik met een brok in mijn keel zing, maar andere vind ik te oppervlakkig. Ik mis de diepgang die ik in andere liederen en vooral in de Psalmen vaak ervaar. Neem het stukje Psalm 22 hierboven. Zo beléven we het leven soms, dat is écht. Er zit ook nog eens een dubbele bodem in, want Jezus verzuchtte deze woorden aan het kruis…
Ik eindig met een Psalm die het tegenovergestelde uitstraalt. Verderop komen er zinnen waar ik óók weleens moeite mee heb, maar we zijn niet altijd in hetzelfde humeur, toch? Ik heb niet toevallig voor twee Psalmen van David gekozen. Hij was een mens met ups en downs, zoals wij, en dat heeft hij heel treffend in een aantal Psalmen weergegeven.
ik kies nu voor een gezang, in dit geval afgeleid van Psalm 23 en daar is niets mis mee. Dit zong ik bij wijze van spreken al toen ik op de po zat en ik zing het nog steeds:
“De HEER is mijn Herder! ‘k Heb al wat mij lust;
Hij zal mij geleiden naar grazige weiden
Hij voert mij al zachtkens aan wateren der rust.”
Als ik dit zing, en voel, dan wéét ik:
mij ontbreekt niets!
Ondanks…