Paniek…
Lucas 22 vers 42: “Vader, als U wilt, neem deze drinkbeker van Mij weg; maar laat niet Mijn wil, maar de Uwe geschieden.” Vers 44: “En Hij kwam in zware zielenstrijd en bad des te vuriger. En Zijn zweet werd als grote druppels bloed, die op de aarde neervielen.”
Even ter info: ik slik misschien al twintig jaar een antidepressivum. Als ik een andere zou moeten, zou ik eerst deze moeten afbouwen, dan voorzichtig een nieuwe beginnen en kijken of dat werkt. Het nieuwe kan ook averechts werken, dan word je zo gek als een deur en moet je weer iets anders proberen. Kortom: je bent maanden verder voordat je weer een beetje mens wordt. En in die ‘proeftijd’: klachten, van wat onrustig tot zwaar depressief en/of in de gordijnen hangen uit pure angst. Hiervoor is eigenlijk opname nodig, dit is thuis te gevaarlijk.
Nu de praktijk: wat wilde het geval? “Uw medicijnen zijn niet meer te bestellen mijnheer, u moet iets anders gaan gebruiken.” Weet zo’n meisje bij de apotheek veel: dan vragen we toch even aan de huisarts welk merk hij daarvoor in de plaats kan krijgen?
Paniek! Aan de noodrem getrokken bij huisarts en apotheek! Mijn nijdige terriër moest fluks aanslaan om alle medische neuzen in de juiste richting te krijgen en de ernst van de zaak in te laten zien! Na een week onzekerheid kwam het bevrijdende telefoontje: “We kunnen uw medicijn in het buitenland bestellen.” We kwamen dus met de schrik vrij. Voor deze keer dan. En over drie maanden? Begint dan dit hele circus opnieuw? Het lijkt erop van niet, maar...
Er dwarrelen in zo’n situatie natuurlijk allerlei gedachten door je hoofd. Bijvoorbeeld: ‘Een mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest, en dat nooit op komt dagen.’ Maar dat ontdek je pas achteraf! Natúúrlijk bid je je suf of die drinkbeker aan je voorbij mag gaan. Natúúrlijk probeer je te geloven en te vertrouwen dat je gebed verhoord wordt, en natúúrlijk lukt dat niet: je knijpt ‘m als een ouwe dief!
Ik bekijk dat trouwens anders: je mag bidden of een dreigend onheil aan je voorbij mag gaan. Je mag wat mij betreft om genezing bidden als je ernstig ziek bent. Toch bid ik persoonlijk liever of God me bij wil staan, hoe dan ook, want: Zijn wil geschiede! Sommigen, en niet alleen stokoude mensen komen er soms achter dat er nog maar één weg over is… en daar krijgen ze dan uiteindelijk toch vrede mee omdat ze leren: Uw wil geschiede.
Met die drinkbeker verwees ik natuurlijk naar de Bijbeltekst hierboven: het lijdensverhaal van Jezus. Volgende week begint de lijdenstijd alweer, we hebben dit jaar vroeg Pasen.
Juist die angst van Jezus in Gethsémané voor het aanstaande lijden vind ik zo ontstellend! En… Jezus bad tegen beter weten in of dat lijden aan Hem voorbij mocht gaan, terwijl hij wíst dat Hij die beker tot de bodem leeg moest drinken! Angst voor het komende: het lijden dat Hij vreesde én op kwam dagen! Lijden, sterven, afdalen naar de hel: Jezus wist dat Hij het móest ondergaan, want Gods wil móest geschieden! Voor óns!
En dan zeur ik over een paar pilletjes… Nou ja, het hakt er behoorlijk in. Maar toch houd ik me het liefste vast aan dat éne zinnetje in Psalm 121, weet je nog? …uw ziel zal Hij bewaren.”
Dat staat hoe dan ook vast,
dat geeft hoe dan ook zekerheid,
omdat Jezus die beker voor óns leegdronk.
Deze keer liep het met een sisser af
en ik weet mijn plaats weer.
Met dank aan God,
én mijn nijdige terriër!