Het hoge Noorden
Openbaring 22 vers 1: “En hij liet me een zuivere rivier zien, van het water des levens, helder als kristal, die uit de troon van God en van het Lam kwam.”
Dominee Nico van den Houten uit Ede had ter illustratie van de preek een verhaaltje over twee soorten ganzen: wilde ganzen en tamme ganzen. De wilde ganzen trokken in het voorjaar naar het hoge Noorden: de schitterende toendra’s die alleen in de zomer ontdooid en prachtig begroeid zijn. Ze riepen de tamme ganzen toe; “Ga toch mee naar het noorden! Het is daar zo mooi!” De tamme ganzen sloegen hun vleugels eens uit, maar werden al moe van het idee alleen. Ze hadden het hier best: vooral niet te veel vliegen en gemakkelijk eten van wat de mensen zoal achterlieten. Ze bleven rustig achter.
Ik ben drie dagen alleen met ons campertje op stap: rustige plekjes die prachtig zijn. Nee, ik verklap niet waar, het moet er rustig blijven! De locaties hebben natuurlijk wel met scheepvaart te maken. Ik dacht aan Jezus, die veertig dagen in de woestijn verbleef. Nee, zo erg is mijn uitstapje niet, maar het is aanvankelijk toch wel een beetje spannend zo alleen. Ieder van ons krijgt op zijn tijd die veertig dagen wel voor zijn kiezen, hoe dan ook. Ik heb ze wel gehad, lijkt me. Of...? God moge het verhoeden! Alleen in een camper als het donker wordt: daar word ik heel klein van. Alleen in je camper naar bed: dat is zo leeg en stil!
Zo alleen gaan mijn gedachten dwalen. Ik denk aan jou, als je jouw geliefde langzaam maar zeker ziet wegkwijnen aan die vreselijke ziekte. Ik denk aan jou als de gedachten van je geliefde als los zand door je vingers glippen. Ik denk aan jou, als je jouw geliefde moest afstaan aan de dood, of aan het leven. Ik weet natuurlijk niet hoe dat voelt, want ik ben rijk gezegend. Ik kan het nu wel een klein beetje begrijpen. Alleen in een tweepersoonsbed, dat past niet, het is zo leeg!
Deze gans wordt onderweg in drie dagen weer een beetje wilder en ik roep je toe: “Kom mee naar het hoge Noorden, daar is het zo mooi!” Daar is genade van Jezus Christus. Pak die genade met beide handen aan, dan vind je vrede: vrede in je hart, vrede met je lot, vrede met je eenzaamheid en pijn.
Dominee van den Houten preekte uit het laatste hoofdstuk van de Bijbel: Openbaring 22 en dat is nou weer zo wonderlijk: twee weken geleden sloot ik af met het laatste vers uit de Bijbel: “De genade van onze Heere Jezus Christus zij met u allen. Amen.”
Nee, ben nog niet klaar, ik heb nog meer: soms geeft God heel onverwacht een knipoog, zo duidelijk dat je geloof voor even zeker weten wordt: volgens ons Bijbels dagboekje lazen we Romeinen 8 vers 18 en volgend, maar van Paulus heb ik aan één vers genoeg, meer kan ik niet in één keer bevatten:
“Want ik ben ervan overtuigd dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden.”
Kijk, dat bedoel ik.
Ga toch mee naar het hoge Noorden!
Het is daar zo mooi!