Amazing…
Psalm 139 vers 14: “…Ontzagwekkend wonderlijk…”
Toen ik een kind van misschien een jaar of zes was, dacht ik eens aan het jaar 2000: dan ben ik 47 jaar! Ik besefte misschien nog niet wat ‘een eeuwigheid’ inhield, maar toen leek dat nog een eeuwigheid weg! Die ‘eeuwigheid’ snap ik trouwens nog steeds niet en nu is het al 2024 en ben ik inmiddels 70 jaar oud! Zo ver ging mijn fantasie toen nog niet eens!
Soms sta ik erbij stil: ik ben niet piep meer, ik heb een groot deel van mijn leven gehad. Hoe lang zou ik nog… tien jaar, twintig jaar? Misschien maar één dag. Mijn vader viel dood neer door een hartstilstand toen hij 63 was. Ik ben al 70… als ik naar hem kijk, dan zit ik al dik in de blessuretijd!
Het benauwt me niet ernstig, maar toch komt soms die vraag: hoe lang krijg ik nog? Hoe zal ik dat gaan ervaren? Kijk ik vol vertrouwen uit naar Jezus? Steekt Hij Zijn hand al naar me uit? Of ben ik bang voor het onbekende, of twijfel ik zo hard dat ik bang ben voor het ‘helemaal niets’? Of ben ik bang dat ik niet goed genoeg ben? Ik weet het niet!
Ik begon aan deze column, maar hoe nu verder? Ik weet het niet! Mijn God! Wat nu?
Ik heb door een vriend een leuke site ontdekt: daarop kun je op een stuk of twintig binnenvaartschepen door een webcam vanuit de stuurhut naar buiten kijken, zodat het lijkt of je zelf ‘aan het roer zit’, kaassie voor mij natuurlijk! Google eens op Webcam binnenvaart.nl, dan kun je een schip aanklikken en zie je wat ik bedoel: net echt!
Zondagochtend zag ik een schip door Parijs varen. Níet zoals het hoort op zondag, ik zou er eigenlijk niet naar moeten kijken. Ze hebben daar ook veel water en de Seine stroomt hard!
Op de zondagochtendradio is er altijd een meditatie. Ik heb geen flauw idee waar dat mens het over had, maar ik hoorde wel de Bijbellezing die daarbij hoorde:
Openbaring 22 vers: 1 en 2: “En hij liet mij een zuivere rivier zien, van het water des levens, helder als kristal, die uit de troon van God en van het Lam kwam. In het midden van haar straat en aan de ene en de andere zijde van de rivier bevond zich de Boom des levens, die twaalf vruchten voortbrengt – van maand tot maand geeft Hij Zijn vrucht. En de bladeren van de boom zijn tot genezing van de heidenvolken.” Eén en één is twéé!
Die schipper in Parijs voer op een steenworp afstand langs de Notre Dame: nog tot het dak in de steigers na die heftige brand een paar jaar geleden. Een ander beeld dan Johannes in Openbaring schetst: aan elke kant van de rivier de Boom des levens, twaalf vruchten, twaalf maanden: volheid, nog mooier dan het paradijs in Genesis!
Zondagavond kwam ik erachter dat we bestolen zijn: de muzikale Fruitmand duurt nog maar tot acht uur! Ik luisterde ten einde raad naar onze regionale zender Klokradio, daar hebben ze ook een christelijk verzoekplatenprogramma. En wat hoorde ik als eerste? Sela met ‘Mijn Naam is Ik ben.’ Een paar regels daaruit:
“De toekomst is zeker, ja eindeloos goed.
Als ik eens moet sterven, als ik U ontmoet,
dan droogt U mijn tranen, U noemt zelfs mijn naam
U blijft bij mij Jezus, laat mij niet gaan.”
Weet je, daar schoot ik nou van vol.
De organist speelde vanavond na de dienst als ‘uitleidend orgelspel ‘Amazing Grace’.
Amazing: Houdt God dan nooit op? Nee: God laat nooit los wat Zijn hand begon!
Amazing?
Ontzagwekkend wonderlijk!