De geboorte…
Lucas 2 vers 6 en 7: “En het geschiedde, toen zij daar waren, dat de dagen vervuld werden dat zij baren zou, en zij baarde haar eerstgeboren Zoon, wikkelde Hem in doeken en legde Hem in de kribbe…”
Advent: de vier weken voor Kerst: we wachten op het feest van de geboorte van de Zoon van God. Ik mocht het twee keer zien gebeuren en beleven: het grootste wonder van Gods schepping: de geboorte van onze kinderen.
Ik dacht aan de geboorte van onze dochter. Die verliep op duizelingwekkende wijze: om half een werd Sophie wakker met weeën, om half drie floepte Annemarie eruit. Erik zou naar opa en oma ‘als het zover was’, maar dat kwam er niet van. Hij werd wakker en mocht even naar zijn nieuwe zusje kijken: een gelukzalig gezicht! Om half zes was de boel weer aan kant, iedereen de deur uit en wij lagen te bed. Sophie sliep, maar ik moest nog wennen aan de nieuwe situatie die ons zo plotseling was overkomen: ik hoorde wat gemurmel en gesmikkel uit de babykamer, want daar lag ONZE DOCHTER ANNEMARIE! Ik was nog te bewogen door de onvoorstelbaar grote gebeurtenis die zich voor mijn ogen had voltrokken: ik kon de slaap niet vatten. VoorAnnemarie was het toch ook wel schokkend, denk ik: vanuit die warme zachte klotsbuik tussen de koude harde lakentjes met een plastic luier aan haar gat en een muts op haar hoofd! Ik heb gelezen wat er in enkele seconden allemaal gebeurt op het moment dat een baby tevoorschijn komt en de navelstreng afgeklemd wordt: de longen worden door de luchtdruk opgeblazen, de longslagader ontvouwt zich daardoor ook, de bloedsomloop verloopt ineens heel anders en dan moet zo’n piepklein mensje heel plotseling alles zelf doen!
Ik dacht aan Psalm 139: U had haar nieren geschapen, haar in de schoot van haar moeder geweven. Ik loof U omdat U haar zo ontzagwekkend wonderlijk gemaakt hebt!
Nu advent: we kijken reikhalzend uit naar het Kerstfeest: vier kaarsen, vier weken lang. Dat betekent ook: het Evangelie en Zijn verlossing naar vier windstreken: de geboorte van Jezus! Het is feest, want we gedenken dat Hij naar de wereld kwam om ons te redden!
Maar advent heeft nóg een betekenis: het is ook bedoeld om ons te richten op de te verwachten ‘wederkomst des HEEREN’: Jezus is nu in de hemel om een plaats voor ons gereed te maken, dan komt Hij terug ‘om te oordelen de levenden en de doden’, zo staat in onze geloofsbelijdenis. Nu wordt het even iets minder lieflijk dan een gemiddeld Kerstfeest, want zó is het: Mattheüs 24 vers 27: “Want zoals de bliksem vanuit het oosten komt en zichtbaar is tot in het westen, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn.” Vers 40: “Dan zullen er twee op de akker zijn; de één zal aangenomen en de ander zal achtergelaten worden.”
Maar Goddank ook: Johannes 6 vers 47: “Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Wie in Mij gelooft, heeft eeuwig leven.”
Daarom mogen we verwachten: advent vieren, elke dag, het hele jaar door!
De geboorte in het algemeen:
het grootste wonder van Gods schepping.
De geboorte van Jezus in het bijzonder:
het grootse wonder van het Evangelie,
de geboorte
van het vleesgeworden Woord!
Ik loof U omdat U het zo ontzagwekkend wonderlijk gemaakt hebt!
Halleluja!