Onverwacht…
Psalm 79 vers 2: “Zij hebben de dode lichamen van Uw dienaren aan de vogels in de lucht tot voedsel gegeven, het vlees van Uw gunstelingen aan de wilde dieren van het land.”
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Plotseling is toch nog onverwacht uit ons leven weggerukt: mijn innig geliefde man, onze zorgzame vader, onze lieve zoon:
Jan Soldaat
De begrafenis heeft in eenzaamheid in een bomkrater plaatsgevonden.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zomaar een stukje rouwkaart, zelf bedacht, maar dagelijks keiharde waarheid. Hoeveel per dag? Honderden? Geen idee. Dat klinkt dramatisch en dat ís het ook! Nu pik ik er één uit: een tragedie: een gezin voor altijd kapot, een familie blijvend beschadigd: kinderen zonder vader, echtgenotes zonder man, ouders missen hun kind.
Ik noemde ‘Jan Soldaat, ’ik had natuurlijk ook ‘Jan Modaal’ of ‘Marie Deeltijd’ kunnen invullen. Of: het kind… of: de baby… Er sneuvelen misschien wel net zoveel gewone burgers. Wat zeg ik? Gewone burgers? Dit doet niet alleen pijn bij de nabestaanden! In 1 Korinthe 6 vers 20 staat: “U bent immers duur gekocht. Verheerlijk daarom God in uw lichaam en in uw geest, die van God zijn.” Mooie woorden hè? Dát had Jezus voor ons over… KABOEM, daar gaan er weer een paarhonderd, duur gekocht! “Toch nog onverwacht…” Gods hart krimpt ineen!
Ik zag Oekraïense soldaten die in heroverd gebied stoffelijke overschotten opzochten en begroeven: gedachteloos achtergelaten in niemandsland. Als aangeschoten hazen die niet door de jager gevonden en eenzaam gestorven zijn, aangevreten en verminkt door aaseters.
Schokkende beelden, aangrijpende verhalen. We hebben dat nodig, want het went, al die oorlogsslachtoffers. Om vijf miljardairs die van gekheid niet weten hoe ze van hun geld af moeten komen en in een miniduikbootje naar de Titanic afdalen, hield heel de wereld zijn adem in en telde mee af. Van een paar bommen meer of minder schrikken we niet meer. We slaan de pagina van de krant om en lezen gewoon verder.
En toch: “Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. Want God heeft Zijn Zoon niet in de wereld gezonden opdat Hij de wereld zou veroordelen, maar opdat de wereld door Hem behouden zal worden.” Ja, duur betaald!
‘De wereld’, dat ben ik dus ook: ik die onbewogen toekijkt. Snappen we het wonder der genade van God? Doorgronden wij dat tot op de bodem? Tot en met het kruis en het graf van Jezus? Én Pasen? Voor jou en voor mij, voor ‘de wereld’: duur gekocht!
Ik had het er twee weken geleden over: “… in ongerechtigheid ontvangen en geboren…” Is dat het laatste woord? Goddank nee!
Soms zie je het inderdaad op rouwkaarten of in advertenties: “Toch nog onverwacht…”
Jesaja 65 vers 17: “Want zie, Ik schep een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Aan de vorige dingen zal niet meer gedacht worden, ze zullen niet meer opkomen in het hart.” Toch nog onverwacht? Nou… de Bijbel staat er bol van en niet alleen in Openbaring!
Toch ben ik steeds weer verwonderd over Gods oneindige liefde, voor óns:
tóch nog onverwacht…
genade!