Vakantie 5: En ik zag…
Openbaring 21 vers 1:” En ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, want de eerste hemel en de eerste aarde waren voorbijgegaan.”
Sophie is in de vakantie altijd druk in de weer met het vastleggen van alles wat we zien en beleven. Dat levert weer een prachtig fotoboek op. Daar is niks mis mee, al worden de kasten wel wat vol. Ik zie die foto’s graag nog eens terug, maar soms denk ik: wat heeft het eigenlijk voor zin? In Prediker 1 vers 14 staat: “Ik heb alle werkzaamheden gezien die er onder de zon plaatsvinden, en zie, het was alles vluchtig en najagen van wind.”
Ik heb een album met foto’s uit mijn kindertijd en mijn verdere jeugd: geboren en getogen in de binnenvaart. Ik blader het zo nu en dan eens door: met weemoed, maar ook met dankbaarheid en vreugde voor de meest mooie herinneringen. We hebben wat gereedschap aan de muur hangen van mijn vader uit de schipperstijd. Verder heb ik veel herinneringen, ken ik veel verhalen van en over mensen die niet meer leven en bijna vergeten zijn. Indrukwekkende, aandoenlijke en komische verhalen over indrukwekkende, aandoenlijke en komische mensen. Die wereld van toen bestaat niet meer: “want de eerste hemel en de eerste aarde waren voorbijgegaan.” Die herinneringen neem ik straks mee in mijn graf en dan zijn ze weg. De foto’s worden uit piëteit nog een generatie in een stoffig hoekje van een zolder bewaard, de volgende denkt: wat moet ik ermee en gooit alles in de kliko. Het gereedschap gaat misschien naar een kringloopwinkel, wordt verstrooid en verdwijnt in vergetelheid.
“Een en al vluchtigheid zegt Prediker…” En in Prediker 5 vers 14 staat: “Zoals hij voortgekomen is uit de buik van zijn moeder, zal hij naakt terugkeren om te gaan zoals hij kwam. Hij zal van zijn zwoegen niets meenemen dat hij met zijn hand kan dragen.” Die fotoboeken en herinneringen zijn dus ‘ijdelheid der ijdelheden’. Soms zijn die meekleurende glazen lastig, dit is zo’n dag dat mijn zonnebril iets te donker wordt, maar het ís toch zo?
Ik moet mezelf corrigeren, in bovengenoemde Bijbeltekst staat: “…want de eerste hemel en de eerste aarde waren voorbijgegaan.” Die zijn dus ooit weg! Wij denken dan niet meer met weemoed terug aan alles wat geweest is, we kijken alleen nog naar het nieuwe heden!
Komen die oude mensen met hun aparte verhalen dan terug? Dat geloof ik zeker, dus ook… Lees bijvoorbeeld 1 Thessalonicenzen 4 vers 16-18.
Die oude wereld is weg omdat er zoiets gelukzaligs voor in de plaats gekomen is: “En God zal al de tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn, ook geen rouw, jammerklacht of moeite zal er meer zijn. Want de eerste dingen zijn voorbijgegaan.”
Johannes mocht even om het hoekje kijken en kreeg de opdracht alles wat hij gezien had op te schrijven. Dat werd dankzij de Heilige Geest het laatste boek van onze Bijbel. Zo hebben wij alvast enig idee over het schitterende dat ons te wachten staat. Als ik in Openbaring lees denk ik: gooi maar in mijn pet. Johannes zal het ook niet begrepen hebben. Het is van een hogere orde waarbij wij ons weinig voor kunnen stellen! We mogen het wel geloven, we mogen erop vertrouwen dat God Zijn belofte waar gaat maken door het verlossende werk van onze Heiland Jezus Christus!
“En de Geest en de bruid zeggen: Kom! En laat hij die het hoort, zeggen: Kom! En laat hij die dorst heeft, komen; en laat hij die wil, het water des levens nemen, voor niets.
Want ik getuig aan ieder die de woorden van dit boek hoort…”
Amen!
En nu lezen: 1 Thessalonicenzen 4 vers 16-18!