Vakantie 0: Adieu…
Spreuken 16 vers 9: “Het hart van een mens overdenkt zijn weg, maar de HEERE bestuurt zijn voetstappen.”
Hierboven staat eigenlijk: de mens wikt, God beschikt. Dat is een geruststellende gedachte. In feite ons enige houvast, maar ook weleens een bittere pil omdat wij soms anders wikken dan God beschikt! Wij doen vaak heel gewichtig en denken alles in de hand te hebben en zelf te beslissen: “Volgend jaar gaan we naar…” God bemoeit zich meer met ons dan we vermoeden, óók in de dagelijkse beslommeringen! Veel kleine toevalligheden kunnen plotseling zó veel invloed hebben: wij draaien heel parmantig aan ons grote stuurwiel en denken alles in de hand te hebben… tot God ineens een ruk aan het stuur geeft, of keihard op de rem trapt en onze volle agenda in het honderd loopt! En dán vertrouwen op de Bijbeltekst hierboven…
Nu onze vakantie in Zweden: het is een mooi land, we genoten ervan, maar de taal is hopeloos: met streepjes, puntjes of bubbeltjes boven de klinkers. Je kan zien dat Zweden dichtbij Rusland ligt, er zit voor ons geen logica in. Een Zweeds woord vergeet je geheid en met een briefje sta je nóg met een mond vol tanden, want hoe spreek je dat nou uit!
In de Oostzee zijn geen getijden, al dat water kan niet zo snel langs Denemarken en daarom vind ik als rasechte Zeeuw die hele Oostzee maar een vieze dooie stinkplas.
De huizen zijn te netjes, we missen de Franse slag. De stadscentra vielen ons tegen: het ziet er te Duits uit. Stockholm hebben we niet gezien, daar zijn we met onze diesel niet geweest.
De Zweedse meren zijn schitterend! Vaak met hier en daar een steigertje en een trapje eraan waar je zo met een fles doucheprut onder je arm af kan dalen: héérlijk!
We vonden drie historische kanaaltjes met schattige oude sluisjes: prachtig!
De westkust in het noorden vanaf Oslo, is mooi, met prachtige baaien en meren. Zuidelijker vonden we die westkust saai en druk, en hadden we Zweden wel gezien. Het mooie weer sloeg om en wij ook: we móesten ineens weg en het wonder: toen we net over die lange bruggen waren, brak storm ‘Hans’ los, terwijl we van niets wisten! “De HEERE bestuurt onze v…”
Weet je wat ik het mooiste van heel de vakantie vond? Een sms’je van Vodafone: ‘Welkom in Nederland.’ Na weken van ontbering is het goed om weer thuis te komen, ja: bed, bad en wc!
En zondag weer naar onze ‘eigen’ kerk! Zoals het (kerk)klokje thuis tikt, tikt het nergens!
We misten de Franse sfeer, én we misten de Franse kerken met mede door eeuwenlang walmende kaarsen donkergetinte interieurs. Daar hangt zo’n serene Goddelijke sfeer…
Men zegt weleens: als God in Frankrijk, zit daar toch een kern van waarheid in?
Zweden is een mooi land, dat wel. Maar het woord charme is oorspronkelijk van Franse afkomst en dat begrijpen die blonde Scandinaviërs niet zo.
Ik heb op school nooit hoger dan een vijf voor Frans gehaald, toch kan ik me in Frankrijk aardig behelpen. Dus toch adieu Zweden en volgend jaar naar Frankrijk?
Adieu is in het Frans oorspronkelijk à Dieux en dat betekent vrij vertaald ‘ga met God’. Eigenlijk is dat een rare uitdrukking: ’ga met God’, want wíj gáán helemaal niet met Gód… Gód gaat met ons! Lees maar na in Psalm 139: “Nam ik vleugels van de dageraad, woonde ik aan het eind der zee, ook daar zou Uw hand mij leiden.”
Dus volgend jaar naar Frankrijk en adieu Zweden?
Zo de HEERE wil en wij leven:
c’ est à Dieux, het is aan God!
Want de Heere bestuurt onze voetstappen!