Exodus…
Exodus 12 vers 11: “En zo moet u het eten: uw middel omgord, uw schoenen aan uw voeten en uw staf in uw hand. U moet het met haast eten, het is Pascha voor de HEERE.”
Als de vakantie dreigt te beginnen, lijkt het hier wel een exodus: er staan overal tassen met spullen, er liggen kleren, er ligt eten klaar dat nog in de koelkast van ons campertje moet, kortom: het is allemaal wat chaotisch. Wij gaan dit jaar naar Zweden en ik hoop niet dat we, zoals na de Joodse exodus, 40 jaar onderweg zijn!
De Israëlieten waren gepakt en gezakt, het was daar ook chaotisch, het was ook spannend: de uittocht hing al een tijdje in de lucht, iedereen was onrustig: eindelijk was het zover!
“Hebben we dit? Moet dat nog mee, of wordt het dan te veel? De Israëlieten moesten te voet, wij hebben de camper! Die wordt tot het dak toe volgestouwd en ik ben elke keer weer verbaasd dat hij bij vertrek nog van z’n plek komt!
Ik word er onrustig van en ik ben ook altijd een beetje weemoedig: we gaan leuke dingen doen hoor, maar we laten zo veel achter! De klok staat al stil, de gewichten liggen op de vloer, het missen van het getik geeft zo’n doods gevoel. Ik kijk nog even rond: mijn huis en haard, mijn vertrouwde omgeving, mijn kerk, mijn zekerheden, alles laten we achter!
Mijn zekerheden? Heb ik die thuis meer dan onderweg? Dat is schijnzekerheid! We zijn thuis net zo broos en kwetsbaar dan waar dan ook! Er hoeft maar dít te gebeuren en… Psalm 103: “Gelijk het gras is ons kortstondig leven…”
Ho even, zó kan ik niet op vakantie! Dit is nou een voorbeeld van een piepklein Bijbelgedeelte uit het verband van het geheel rukken. Daar zijn kerkscheuringen door ontstaan: “Ja maar, in vers zoveel staat…” Fout! De Bijbel is geen wetboek van strafrecht, of een wurgcontract met kleine lettertjes! Lees Psalm 103 maar eens helemaal, er staat onder andere in vers 11: “Want zo hoog de hemel is boven de aarde, zo is Zijn goedertierenheid machtig over wie Hem vrezen.” En in vers 13: “Zoals een vader zich ontfermt over zijn kinderen, zo ontfermt de HEERE Zich over wie Hem vrezen.” Even voor de duidelijkheid, ik pikte van internet: “Vreze des Heeren betekent een diep ontzag voor de Heere God. Het is je verheugen over de genade van de heilige God.”
Misschien kán jij niet eens op vakantie, vanwege je gezondheid, of vanwege je financiën. Misschien moet jij alleen op vakantie, met een brandende pijn in je hart, omdat…
Ik vind vakantie altijd een beetje spannend, vooral nu: niet naar ons vertrouwde Frankrijk, maar naar het verre Zweden. Flauwekul natuurlijk, maar ja, zo ben ik nou eenmaal. Ik heb altijd een rugzakje bij me: neiging tot depressie. Er zijn tijden geweest, toen we met de kinderen in Frankrijk kampeerden, dat ik stiekem de nachtjes telde: dan gaan we weer naar huis! Dat is nu wel over, maar het blíjft een gevoelig punt: ik ging een paar keer onderuit op mijn zwakste plek en dat blíjft mijn zwakste plek. Daarom geef ik mezelf, maar ook jou dit lied voor de vakantie mee, mijn belijdenis. Als je goed leest staat er eigenlijk: “Ik geloof Heere, kom mijn ongeloof te hulp”:
Heer, u bent mijn leven, de grond waarop ik sta.
Heer, u bent mijn weg, de waarheid die mij leidt.
Uw woord is mijn pad, de weg waarop ik ga,
zolang U mij adem geeft, zo lang als ik besta.
Ik zal niet meer vrezen, want U bent bij mij.
Heer, ik bid U, blijf mij nabij!