Roots…
Deuteronomium 6 vers 4—7: “Luister, Israël! De HEERE, onze God, de HEERE is één! Daarom zult u de HEERE, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht. Deze woorden, die ik u heden gebied, moeten in uw hart zijn. U moet ze uw kinderen inprenten en erover spreken, als u in uw huis zit en als u over de weg gaat, als u neerligt en als u opstaat.”
Laatst keek ik naar het programma ‘Spoorloos’, waarin Derk Bolt in verre landen op zoek gaat naar ouders van geadopteerde, weggegeven te vondeling gelegde of gestolen (!) kinderen.
Je ziet en leest vaak dat die kinderen in de loop van hun leven op een of andere wijze vastlopen. De belangrijkste vragen daarbij: waar kom ik vandaan en waarom heeft mijn moeder mij afgestaan? Als de betreffende moeder gevonden wordt zie je dat ze heel haar leven gebukt ging onder schuldgevoel en het gemis van haar kind, haar eigen vlees en bloed.
Die verhalen geven aan hoe belangrijk het is om je afkomst te weten en te ervaren.
Mijn ouders leven al jaren niet meer en toch leven ze voort in mijn hart: ik weet mijn roots, mijn oorsprong. Ik ben elf jaar ‘wees’, maar ik heb er vrede mee, ik weet dat het nu goed met hen is, en: God is Vader en Moeder tegelijk voor mij.
Ik heb het al eerder geschreven: ik ben nooit tot het geloof gekómen, zolang ik me kan herinneren wás God in mijn leven. Het begon al voor mijn geboorte, Psalm 139 vers 13: “Want U hebt mijn nieren geschapen, mij in de schoot van mijn moeder geweven.” Toen volgde de doop: God deed een belofte én mijn ouders ook, terwijl ik nog nergens van afwist!
Waarmee is het toen verdergegaan? Ik denk met mijn avondgebedje: ‘Ik ga slapen ik ben moe.’ We moeten nog ergens een cassettebandje hebben met wat leuke en ook ontroerende geluiden van onze kinderen. Sophie zong vanaf hun geboorte elke avond dat avondgebedje. Onze zoon was ongeveer twee jaar. Sophie zong: “Ik ga slapen, ik ben…”. Erik antwoordde: “Moe.” ” ‘k Sluit mijn beide oogjes…” en hij: “Toe” en zo het hele gebed uit! Hoe ontroerend en hoe waardevol voor je kind!
Ik heb het nooit nagevraagd, maar ik denk dat mijn moeder het net zo gedaan heeft. Ik weet alleen nog dat ik het zelf bad. Dat avondgebedje raak je nooit meer kwijt!
Vroeger moesten we op school elke week een ‘Psalmversje’ leren. Wordt dat eigenlijk nog wel gedaan? Dat is zo nuttig, het staat de rest van je leven in je geheugen gegrift! Ik ben nogal eens wat verstrooid en vergeetachtig. Laatst zei ik: “Van 60 jaar geleden weet ik meer dan van gisteren!” Je Psalmboek kun je verliezen of kwijtraken, je kan zelfs je geloof kwijtraken, maar wat je uit je hoofd leerde heb je altijd en overal bij je! Er zijn dementerenden in verzorgingstehuizen die bekende Psalmen uit de oude berijming uit volle borst meezingen, de zegen aan het eind van de dienst herkennen. Daarom, lieve ouders en grootouders: doe je plicht: práát met je kinderen, je moet ze uw kinderen inprenten en erover spreken!
Ik zag vanmiddag een moeder achter een buggy met een kleuter erin: met één hand duwend, in de andere hand zo’n vermaledijde veegtelefoon, verdiept in wat? Meestal nietszeggende onbenulligheden! Ik dacht: o, wat zonde van je kind, waarom héb je eigenlijk een kind? Geniet toch van de grootste zegen die je kan overkomen en bouw een relatie op, voor je het weet gaan ze de deur uit!
Soms wordt je kind gestolen, net als in die arme landen, maar dan door het leven, of door… vul zelf maar in, er zijn legio antwoorden mogelijk! Leer ze bijtijds de belangrijkste zaken van het leven, die ze zich blíjven herinneren tot hun laatste ademtocht!