Geluk…
Johannes 15 vers 9: “Zoals de Vader Mij liefgehad heeft, heb ook Ik u liefgehad; blijf in Mijn liefde.”
Prediker 3 vers 24: “Is het dan niet goed voor de mens dat hij eet en drinkt en zichzelf in zijn zwoegen het goede laat genieten? Ook dit heb ik gezien: het komt uit de hand van God.”
Ik had al een donkere zonnebril op door mijn depressie, ik kreeg er een bij door de dood van mijn hond en dan zie je niets meer, loop je overal tegenaan: ik was drie jaar in de rouw, voor mijn hond! Ik beleefde het zo anders dan Sophie. In mijn boek ‘Het kielzog van mijn Vader’ staat bij het hoofdstuk over Scooby de Bijbeltekst: “Zie of er bij mij een schadelijke weg is.” Ik had al twijfels en ik zat bij nader inzien dus hartstikke fout! Als je dat boek nog niet hebt, moet je het nu toch echt gaan bestellen!
Ik had een interview op Klokradio over mijn boek. De gespreksleider vroeg of ik het gedicht over ons 25-jarig huwelijksjubileum wilde voorlezen, dat staat er ook in. Wist hij veel, hij deed ook maar wat hem ingegeven werd. Ik deed het en dat raakte me zo diep!
Soms ben ik verbaasd over mezelf: waarom wéét ik dit nog? Ik moet me eigenlijk verwonderen over God: waarom laat Hij me het volgende herinneren?
Het is veertig jaar geleden, we waren pas getrouwd en gingen voor het eerst samen op vakantie, naar Oostenrijk. We waren in een winkelstraat. Sophie was toen nog behept met de dwangmatige gedachte dat ze souvenirs moest scoren. Ze dook een snuisterijenwinkel binnen en ik nam even mijn gemak op een bankje ervoor: genieten van wie ik zoal langs zag lopen. Ik doe dat graag: mensen kijken. Er zat een oude man naast me, hij zag er nogal sjofel uit: misschien wel een zwerver. Toen kwam Sophie aanstappen, in korte broek en topje: de oude man keek met een gelukzalig gezicht en mompelde: “Wunderbar, wunderbar.” Hij wist niet dat ik bij haar hoorde en ik was trots op haar! Toen ik zijn hemelse blik zag, had ik niet het idee dat hij een begeerlijke zonde pleegde, hij genoot, denk ik, gewoon van de mooie jonge vrouw, die God aan hem voorbij liet gaan!
Je kent toch het bekeringsverhaal van Paulus wel? Lees het anders maar eens na in Handelingen 9. Het gebeurde Paulus onderweg naar Damascus, het overkwam mij onderweg van dat interview naar Alblasserdam: net als Paulus, maar dan andersom: ik was jaren blind en mijn ogen werden opeens geopend! Ik dacht ineens die Oostenrijkse opa, ik zag mijn leven, zag mijn zegeningen en zag mijn lieve prachtige vrouw! Ik ben weer net zo trots op haar als toen, want God opende mijn ogen!
Hooglied is zo prachtig, en: het mag! Lees eens hoofdstuk 7 vers 18: “Kom, laten we dronken worden van liefde, tot de morgen toe, laten we samen genieten van grote liefde.” Ik zeg het één keer recht voor z’n raap: Hooglied gaat ook over lichamelijke liefde! Dat gaat in de eerste plaats om geven, dan pas krijgen en al helemaal niet om nemen! Ik was het afgeleerd, ik heb het weer ontdekt, ik heb mijn prachtige lieve vrouw Goddank teruggevonden!
De Liefde met een hoofdletter in dat wondermooie boek Hooglied gaat ook over de Bruidegom met een hoofdletter: Jezus! Ik maak even een zijsprongetje naar Lukas 5 vers 34: “Maar Hij zei tegen hen: Kunt u de bruiloftsgasten laten vasten, terwijl de Bruidegom bij hen is?” Nee dus! Dat hoeft ook niet, het mág, wat zeg ik? Het moet!
Ik denk ineens aan onze trouwtekst: Psalm 146 vers 5 (Statenvertaling): “Welgelukzalig is hij die den God van Jacob tot zijn hulp heeft.” Ik was het bijna vergeten!
Ik raak in een vicieuze cirkel, maar dan positief: ik kom weer bij de Bijbeltekst bovenaan: “Zoals de Vader Mij liefgehad heeft, heb ook Ik u liefgehad; blijf in Mijn liefde.”