Zo lief…
Psalm 116 vers 1 (oude berijming)
“God heb ik lief want die getrouwe Heer,
hoort mijne stem, mijn smekingen, mijn klagen.
Hij neigt Zijn oor, ‘k roep tot Hem al mijn dagen,
Hij schenkt mij hulp, Hij redt mij keer op keer.”
We liepen zaterdag even de grote kerk in, die was open vanwege de Havenfestival. Adriaan Arkeraats bespeelde het orgel: dan moet ik even luisteren, ik hoor hem graag! Het is altijd even zoeken: wat speelt hij nou? Lala, lala… hm, hm, hm, hm… ineens wist ik het: “God heb ik lief want die getrouwe Heer…” Ik zing al minstens veertig jaar nieuwe berijming, maar de oude berijming komt altijd bovendrijven, dat zit erin geramd en gaat er nooit meer uit! Als ik ooit zo dement als een deur in een verzorgingshuis terecht kom, dan ga ik Psalmen in de oude berijming zingen, dat weet ik nu al: die draag ik altijd bij me, onder álle omstandigheden, tot en met mijn laatste ademtocht!
De melodie bleef hangen, die oude woorden ook en toeval bestaat niet. Dan ga je erover nadenken: waarom blijft dit hangen? Dat doet God niet voor niets!
Heb je mijn boek al gelezen? Dan begrijp je waarom: in die Psalm staat mijn leven beschreven: “Hij schenkt mij hulp, Hij redt mij keer op keer”. Dit is mijn geloofsbelijdenis!
Hoewel… of… ongeloofs-belijdenis? Ik heb vaak getwijfeld, vaak gedacht: God luistert niet, als God er is, dan niet voor mij… ik bid niet meer, het helpt toch niet…
Heb je het laatste weleens gedacht en gedaan: niet meer bidden? Ik zou het bijna aanraden, maar dat is natuurlijk niet goed: een paar dagen níet bidden. Dan kom je er al gauw achter dat je het niet kunt laten! Dan trekt God zó hard aan je, dat je wel móet bidden! Juist dán komen er ineens woorden door, iets wat je ziet of hoort, of iets dat je beleeft en dan weet je ineens: God heeft het tegen mij! Toeval? Ammenooitniet! Juist dán denkt God: ho, nu moet Ik even ingrijpen! Juist dán gaat de Goede Herder op zoek naar dat éne schaapje: naar jou! Juist dán staat de Vader vol spanning uit te kijken naar Zijn verloren zoon of dochter! Juist dán zegt Jezus tegen jou: “Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.”
“God heb ik lief…” het valt vaak tegen. Als alles donker is, juist dán blijven geloven, dat is soms zo moeilijk! Juist dán ga ik twijfelen… God heb ik lief? Ik zou het liever om willen draaien: God heeft mij lief!
Gisternacht moest ik naar de wc. Ik keek even naar de wekker. Wat zag ik? 3.16 uur. Weet je wat dat betekent? Zoiets noem ik schouderklopje van God: Johannes 3 vers 16: de belangrijkste tekst in die hele dikke Bijbel! Die weet je toch wel? Nee? Ga het dan nu opzoeken en uit je hoofd leren!
Dan draag je het altijd bij je,
onder álle omstandigheden,
dan zit het erin geramd
tot en met je laatste ademtocht!
Want zó lief…
heeft God jóu!