Liefde…
1 Johannes 4 vers 10 en 11: “Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad en Zijn Zoon zond als verzoening voor onze zonden. Geliefden, als God ons zo liefhad, moeten ook wij elkaar liefhebben.
Er hing tientallen jaren een houten bordje bij mijn ouders aan de wand met hun trouwtekst uit Galaten 5 vers 13: “Dient elkander door de liefde.” Toen het na lange tijd lelijk geworden was had mijn vader het gevernist, maar dat pakte verkeerd uit. Mijn moeder had het karakter van: dat is niks meer, weg ermee! Het bordje werd afgedankt, hun liefde bleef!
‘Dient elkander door de liefde’. De moeilijkste opdracht die in de Bijbel te vinden is? Het lijkt wel of dit steeds lastiger wordt! We worden door de reclame gehersenspoeld door een ideaal lijkende schijnwereld. We maken elkaar gek met selfies en nietszeggende berichtjes: “Kijk eens hoe fijn ik het heb!” We leggen de gelukslat steeds hoger en willen steeds meer en steeds beter! En dat kan tot ontevredenheid leiden. Het journaal: “Tienermeisjes zijn minder gelukkig geworden!” Door de gefotoshopte barbiepoppen die ze op allerlei schermen zien?
Hierin schuilt een groot gevaar: van de oorspronkelijke opdracht ‘dient elkander door de liefde’ glijden we steeds meer af naar: ’Ik wil… en ik moet…’ want het gras lijkt verderop veel groener. We houden onszelf daarbij vreselijk voor de gek. Daardoor ontstaan er oorlogen, familievetes, burenruzies, noem maar op, en daardoor sneuvelen huwelijken! Intussen houden we onszelf en anderen voor: ik heb geen eigenbelang, ik doe het beste voor jou, maar jij…
Ik noem even Poetin. We zijn het erover eens dat hij de wereld door een foutgekleurde bril ziet en vooral zichzelf voor de gek houdt, toch? Maar wij zijn geen haar beter!
Ik ken een lied dat begint met de zin: “Ik wil jou van harte dienen…” Prachtig, maar in de tweede regel gaat het gruwelijk mis: “en als Christus voor je zijn…” We denken dat we als Christus kunnen worden, zo ernstig kunnen we zout in onze eigen ogen strooien!
Zo kom ik wel bij de enige oplossing terecht: Jezus Christus. Hij stapte over zijn eigen schaduw heen en werd de minste. Zijn vrijwillig lijden en sterven bracht voor ons redding! Beseffen we dat wel ten volle? Hij offerde Zich op, uit liefde voor óns werd Hij de minste!
Door Zijn lijden kan God onze zonden vergeven. Weet je wat dat betekent? God zegt niet: “We praten er niet meer over”, Ik stap er wel overheen nee, die zonden zijn wég, verdwénen! Wij kunnen hier niet áls Christus worden. We kunnen wél aan Zíjn offer denken en dan proberen Christus na te volgen. Zijn liefde voor óns ten volle beseffen en daarnaar proberen te leven! Dus niet: “Ja maar ik…” en “Ja maar jij…”, nee: het is weg! Dus…
In Jesaja 60 vers 22 lees ik: “De kleinste zal tot duizend worden en de minste tot een machtig volk;” In dit verhaal moet je dit een beetje cryptisch zien, maar dan klopt het wel: proberen je eigenbelang uit je gedachten weg te filteren en bedenken: hoe kan ik jóu dienen door de liefde, want liefde is toch het sleutelwoord in de Bijbel: Zijn liefde voor ons móet leiden tot liefde voor elkaar. Lees dat lied eens op internet: “Ik wil jou van harte dienen”. Op die éne zin na is het prachtig!
Ik kom als vanzelf bij dé Bijbeltekst die over liefde gaat: “En nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.”
Dus: stap over je schaduw heen en bedenk niet: hoe word ík, maar hoe maak ik jóu gelukkig!
Dus niet: ja maar ik en ja maar jij…
Nee, het is weg! Dus…
sluit elkaar in de armen en…