Pinksteren…
Ik ben een Zeeuw van geboorte, Zeeuws is mijn moederstaal, daarin heb ik leren praten. Het gebeurt niet vaak, maar soms hoort iemand het en vraagt: “Kom jij uit Zeeland?” We waren eens in een Oostenrijks restaurant. Vlakbij zat een echtpaar. Ik kon ze niet verstaan, maar aan de klanken hoorde ik dat het Zeeuwen waren en toen we weggingen kon ik het niet laten om te zeggen: “Zo, julder bin een aande van ‘uus.”, “Jullie zijn een eind van huis.” We waren blij verrast om zo ver van huis ons eigen vertrouwde dialect te horen! Het geeft een fijn gevoel van saamhorigheid en dat neem je na zo’n ontmoeting mee!
In Handelingen twee staat: “…in onze taal, waarin wij geboren zijn.” Ik hoorde eens van een dominee dat er in de grondtekst een woord gebruikt wordt dat ‘dialect’ betekent. Zo spreekt God ook tegen ons in onze eigen persoonlijke dialect, in ónze belevingswereld, in óns hart. Aan het begin van een kerkdienst bidt de voorganger om opening door de Heilige Geest en dat gebeurt ook. De dominee heeft een preek voorbereid die hij over ons allen uitspreekt, wij horen allemaal hetzelfde. Toch gebeurt het dat ik ineens iets anders hoor dan de dominee bedoelt en dan weet ik zeker: dit is voor mij!
Dwaal jij tijdens de kerkdienst weleens af? Ik soms wel. Daarmee stellen we God teleur en doen we onszelf tekort! Misschien mis je daardoor de boodschap die God aan jou richt! Het kan ook door een lied, dan blijft soms één regel hangen, of we lopen op maandag nog steeds met een melodie in ons hoofd die we gezongen hebben. Het gebeurt ook andersom: ik heb de laatste paar jaar behoorlijke problemen met mijn werk en mijn gezondheid gehad. Soms ging ik van armoe maar een geestelijke melodie neuriën of fluiten, om de moed niet nog verder te verliezen. Soms schoten me dan ineens de woorden van dat lied te binnen en werd ik erdoor getroffen: God had het tegen mij! God gaf mij moed om verder te gaan!
Zo mogen wij ook tegen God spreken, in onze eigen taal, zoals wij het beleven. Je kunt het vertellen zoals je het voelt. Ik heb weleens het gevoel dat God me zonder woorden begrijpt. In Romeinen 8 vers 18 staat dat de Heilige Geest voor ons pleit in onuitsprekelijke verzuchtingen. Dat doet Hij juist als wij geen woorden weten!
Ik hoorde eens een preek over Pinksteren. De dominee vergeleek de Heilige Geest met een waterval die ver weg, tweeduizend jaar geleden, met veel kabaal naar beneden stortte. Kilometers verderop stroomt de rivier heel rustig voort, maar de oorsprong is wel van die machtige waterval! Wij zijn een keer bij de waterval van Schaffhousen geweest. Daar raast het water met donderend geweld voorbij, gemiddeld zeshonderd ton per seconde. Als je het water hier door de rivier ziet kabbelen, kun je niet geloven dat het van die machtige waterval afkomt! Maar toch, als ik over de Alblasserdamse brug rijd, terwijl er veel water uit Duitsland de Rijn af komt, zie ik dat het water in de Noord bruin gekleurd is door het meegevoerde slib. Een direct gevolg van die imposante waterval van Schaffhausen:
Zoals die eerste Pinksterdag
de Geest Zich openbaarde,
met wind en vuur en overmacht
Zich stortte op de aarde,
zó krachtig lijkt Hij nu niet meer,
maar schijn bedriegt ons, weet je,
De Geest komt nu niet in één keer,
maar elke dag een beetje.