Deo Volente…
Genesis 22 vers7 en 8: “Toen sprak Izak tot zijn vader Abraham en zei: Mijn vader! Hij zei: Zie, hier ben ik, mijn zoon. Hij zei: Zie, hier is het vuur en het hout, maar waar is het lam voor het brandoffer? Abraham zei: God zal Zichzelf voorzien van het lam voor het brandoffer, mijn zoon. Zo gingen zij beiden samen.”
De kogel is door de kerk: er gaat een boek van mij verschijnen! Voor de meesten van jullie is het al geen nieuws meer, zo niet dan moet je je mailbox eens nakijken. Voor mij blíjft het nieuws: écht? Een boek van mij? Ik laat alles met vreugde en dankbaarheid over me heen komen, ik geniet ervan!
Ik dacht meteen aan Abraham: “God zal erin voorzien, mijn zoon.” Toch vraag ik me af: zou hij dit nou echt vol van geloof gezegd hebben? Ik betwijfel het! Ik lees in Genesis 22 vers 4: “Op de derde dag sloeg Abraham zijn ogen op, en hij zag die plaats in de verte.” Keek hij fluitend naar die berg met het vaste geloof dat het goed kwam met dat offer? Of… Abraham sloeg eerder de plank lelijk mis: Genesis 17 vers 17: “Toen wierp Abraham zich met zijn gezicht ter aarde en lachte. Hij zei in zijn hart: Zal bij een honderdjarige een kind geboren worden en zal Sara, die negentig jaar is, baren?”
Even tussendoor: in Hebreeën 11 vers 8 staat: “Door het geloof is Abraham, toen hij geroepen werd, gehoorzaam geweest…” Hier hoorden we eens een preek over: in Genesis geloofde Abraham niet in Gods belofte en in Hebreeën staat: “Door het geloof…” Dit klopt niet, hier staan twee verschillende feiten! Een fout in de Bijbel? Nee, God had de misstap van Abraham vergeven, toen was die zonde weg! Zo werkt het ook met ónze zonden!
“Op de derde dag sloeg Abraham zijn ogen op.” Ooit stonden we met ons bejaarde campertje onderaan de Alpe d’ Huez. Ik schreef daarover: “Ik blikte langs de binnenspiegel omhoog: 21 haarspeldbochten steil omhoog. Dat is even slikken.” Ik ontdekte een andere invalshoek van Psalm 121: dat gaat over de almacht van God, maar je kan ook tegen een hoge berg opzien omdat je er overheen moet!”
Ik heb het nagezocht: ik heb de naam Geest-drift in 2005 bedacht. Toen had ik nog geen flauw benul wat het inhield! Inmiddels heb ik ontdekt hoe waar dit is! Ik heb het boek pakweg de laatste vijf jaar geschreven en dat is meteen het wonder: ik heb het meeste geschreven terwijl ik in een behoorlijke dip zat, met de diagnose: ‘zware depressie en angststoornis’. In die periode was mijn concentratie nul komma nul: ik kon geen artikel in de krant lezen, dan dacht ik halverwege: waar gaat dit eigenlijk over? En intussen ook nog eens de sociale onrust, met voor dit alles de prangende vraag: hoe loopt dit af? Nou, goed dus! Intussen schreef ik nota bene een boek!
Geest-drift is als manna in de woestijn: het komt zomaar, een wonder!
Oei, blaas ik nu niet te hoog van de toren? Misschien weet ik volgende week niets te schrijven… Dan sta ik voor gek!
Het gaat zo God wil, ík heb er niets over te zeggen!
Maar dat boek komt er!
En de rest?
Zo de HEERE wil en wij leven,
Deo Volente.