Doorn…
2 Korinthe 12 vers 7-9: “En opdat ik mij door het allesovertreffende karakter van de openbaringen niet zou verheffen, is mij een doorn in het vlees gegeven, een engel van de satan, om mij met vuisten te slaan, opdat ik mij niet zou verheffen. Hierover heb ik de Heere driemaal gesmeekt dat hij van mij weg zou gaan. Maar Hij heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht”
Soms lijkt het of de een meer voor zijn kiezen krijgt dan de ander. Soms heb je momentopnames waarbij dat ook zo ís. Ik noem één plaatsnaam, dan weet iedereen wat ik bedoel: Alblasserdam. Leed is niet meetbaar en we kunnen niet beoordelen wat het ergste is. Ik noem één land, dan weet iedereen wat ik bedoel: Oekraïne.
Toch kunnen wij niet bepalen hoeveel een ander lijdt. We mogen en kunnen niet vergelijken of andermans kruis misschien lichter is dan het onze, we denken al gauw dat we het zelf zwaarder hebben.
Ik denk weleens aan de kwaal van Paulus, die voor ons onbekend is: een doorn in zijn vlees. Ik kan wel zeggen dat ik een doorn in mijn hoofd heb: neiging tot depressie en een zwakke mentale conditie, opgebouwd door jarenlange roofbouw op mijn lichaam en geest. Paulus schreef, vrij vertaald, dat hij daardoor geen kapsones kreeg. Dat klopt zeker, je blijft er klein bij omdat je steeds weer ervaart hoe kwetsbaar en afhankelijk we zijn. Het komt erop neer dat Paulus vond dat hij er uiteindelijk beter van werd. Achteraf kun je dat wel beamen, maar als je er middenin zit? Oei, oei! Dan moet God ook niet bij mij aankomen met de mededeling dat Zijn genade mij genoeg is! O God, vergeef me, ik wéét dat het uiteindelijk genoeg zal zijn, maar ik kan er niet altijd genoegen mee nemen, want ik zit er nú middenin!!
In feite hebben we allemaal een doorn in ons vlees: de zonde. Niet-gelovigen roepen het nog weleens: “Als God bestaat, waarom dóet Hij hier dan niets aan?” Maar, we hebben het zelf over ons afgeroepen! Nee, nee, het is niet zo dat je wel veel fout gedaan zal hebben als je veel op je bordje krijgt! Dat riepen de ‘vrienden’ van Job tegen hem: “Je zal het wel verdiend hebben!” Nee, het is algemeen: het kwaad, of zo je wilt de duivel, is in ons leven en dat brengt onheil over ons! Voordat we ons te veel zouden verheffen: het begon al in Genesis 3: de zondeval. Kan God er dan echt niets aan doen?
Dat dééd Hij: Johannes 3 vers 16 en 17: “Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. Want God heeft Zijn Zoon niet in de wereld gezonden opdat Hij de wereld zou veroordelen, maar opdat de wereld door Hem behouden zou worden.”
Als jij een zwaar juk te dragen hebt, dat niet iedereen weet, dan zie je dus dat jij niet de enige bent: gedeelde smart is halve smart. Deel het dan ook met je medemensen, dat helpt! Je kunt het ook met Iemand anders delen, Hij weet als geen ander wat lijden is: er is er Eén die begrijpt hoe zwaar jouw juk is: Jezus Hij zegt: “Kom naar mij toe, allen die vermoeid en belast bent en Ik zal u rust geven.” We mogen altijd onze moeiten bij God brengen: Filippenzen 4 vers 6 en 7: “Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.
En óóit, ondanks… brengt Hij ons zover dat wij het wéten en belijden:
Uw genade is mij genoeg.